Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2012

''ΑΔΙΑΒΑΣΤΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ''

της Παγώνας Καράκη


(ΓΙΑ ΤΗΝ  ΟΜΙΛΙΑ  ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ)
Μεσημέρι  Σαββάτου και ο ήχος από έκτακτο δελτίο ειδήσεων ιδιωτικού καναλιού καθήλωσε πολλούς τηλεθεατές μπροστά στους δέκτες τους  με την αγωνία κοινοποίησης άλλης μιας συμφοράς που ίσως έκρυβε η καθημερινότητα τους.
Η διακοπή του προγράμματος ευτυχώς ή δυστυχώς κατ΄ άλλους αφορούσε την επί 1,5 ώρα περίπου ομιλία του Προέδρου του Πασόκ Γιώργου Παπανδρέου στη  12η Σύνοδο του Εθνικού Συμβουλίου του Κινήματος. Η απορία που μας γεννήθηκε ήταν αν ....
από στην αρχή της ομιλίας του μιλούσε σαν υποψήφιος ή απερχόμενος Πρόεδρος του Κινήματος του Πασόκ     ( ακόμη έτσι αρέσκετε να το αποκαλεί) ή σαν Πρωθυπουργός ακόμη της χώρας.  Προτεραιότητα του αρχηγού από την αρχή του λόγου ήταν η αποστολή του τελεσίγραφου στα στελέχη του ότι ‘’… επόμενη ημέρα στο Κίνημά μας δεν υπάρχει, χωρίς επόμενη ημέρα της χώρας. Εμείς υπάρχουμε, το ΠΑΣΟΚ υπάρχει, για την Ελλάδα και τους Έλληνες, και όχι για τους εαυτούς μας ..’’ Αγωνίστηκε ατυχώς να μας πείσει για την  οικογένεια Παπανδρέου και για κάποια στελέχη ότι προσέφεραν εαυτούς θυσία σε μυστικιστική τελετή για να εξευμενίσουν το κακό πολιτικό σύστημα της χώρας, να εξαγνίσουν τους δαίμονες της αδιαφάνειας με τη ‘’ΔΙΑΥΓΕΙΑ’’, να  λυτρώσουν τον λαό από την δουλεία του χρήματος και να ανυψώσουν τις υπέρτατες αξίες που καθημερινά με την ζωή τους μας παραδειγματίζουν.    

Η αγωνία των δελφίνων για την  διαδοχή αλλά και των παρόντων στελεχών, ανατέλλει σαν καυτός ήλιος  με το ξεκίνημα του λόγου του που καίει το ενοχλητικό για τον ομιλητή σενάριο της εσωκομματικής διαδικασίας εκλογής Προέδρου και απασχολούσε κατά κύριο λόγο το κοινό της αίθουσας, ανακοινώνοντας ο ίδιος αυστηρά ‘’….πολλοί περιμένουν να μιλήσω άμεσα για την επόμενη ημέρα και τις διαδικασίες του Κινήματος. Δεν θα το κάνω….’’ .Προτιμά να επιτείνει αυτήν την αγωνία τους απαγγέλλοντας  μέσα από τις αραχνιασμένες σελίδες της διακήρυξης αποσπάσματα της, ανασταίνοντας με τον τρόπο αυτό τις νεκρές και αδιάφορες για πολλά χρόνια αξίες της και απομονώνοντας με δεξιοτεχνία τις σοσιαλιστικές ιδέες του Κινήματος τους που αποποιήθηκαν την τελευταία δεκαετία.

Αναβάλλει τον απολογισμό των χειρισμών στις πολιτικές τους που εφαρμόστηκαν στο κοντινό παρελθόν , αλλά κρίσιμο για την χώρα, παρόν και μέλλον και  συγκεντρώνει αποκλειστικά το ενδιαφέρον του κοινού  στην ‘’… ανάδειξη των επιτυχιών μας, με κριτήριο μόνο τις αξίες μας ..’’ τις ανθρώπινες ίσως που θεωρεί ότι εκφράζουν σε αποκλειστικότητα τους ανθρώπους του συγκεκριμένου ιδεολογικού χώρου και φυσικά όχι των Ελλήνων αφού αυτές μέσα από την έκφραση τους στην δημόσια διοίκηση αποτελούν για τον χώρο τους  την μοναδική κατάρα για την οποία η Ελλάδα διασύρεται, εμπαίζεται, υπονομεύεται, χειραγωγείται…. υποδουλώνεται! 

Αναγνωρίζει επιγραμματικά ‘’ …τα οποιαδήποτε λάθη, με τις αντιθέσεις μας, με τις αγωνίες μας που, πολλές φορές, δημόσια εκφράζουμε… εμείς παραμένουμε το ζωντανό, δημοκρατικό Κίνημα, που δίνει προοπτική στη χώρα και στο νέο άνθρωπο…’’ ο οποίος νέος μήνες τώρα βροντοφωνάζει σε πλατείες, κάνει πορείες διαμαρτυρίας, οργίζεται και καταστρέφει, νοιώθει  τσαλακωμένη την εθνική υπερηφάνεια του, ακραία αποποιείται την Ελληνική ταυτότητα του, αδιαφορεί για την πολιτική ζωή και απελπισμένος μεταναστεύει για ένα καλύτερο μέλλον. 

Οι εξαγγελίες του αλλά και η μέχρι τώρα διακυβέρνηση τους δεν πείθουν τον νέο πια ότι το Κίνημα αυτό με τα δείγματα γραφής είναι ικανό να του δώσει την οποιαδήποτε αισιόδοξη  προοπτική που ευαγγελίζονται για να κατακτήσει το μέλλον του ούτε ότι οι νέες ηγεσίες του που ζυμώθηκαν με τα υλικά της ίδιας πολιτικής τόσα χρόνια  μπορούν να του δώσουν άρτο… αλλά μόνο φρυγανιές .

Η φράση ‘’βάλαμε πλάτη’’ και η επιλεκτική μνήμη του ακόμη και σήμερα μετά από τόσα μετρήσιμα στοιχεία για το ύψος των δημοσιοοικονομικών μεγεθών διαχρονικά -το οποίο εξακολουθεί να έχει την εμμονή να το χρεώνει σε μια συγκεκριμένη διακυβέρνηση της χώρας- για τους πρόσφατους δείκτες ανεργίας, για την εξελισσόμενη ραγδαία  φτώχια, για την κοινωνική αποδόμηση είναι συμφορές και όχι αξίες που ονειρεύεται για τις οποίες  …‘’γύρισαν την πλάτη τους ’’ στην κοινωνία και στους πολίτες της χώρας που τις επωμίζονται με υψηλό κόστος στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η  καρατόμηση κάθε κοινωνικής παροχής είναι ‘’δώρο’’ γιορτινό σε ομάδες συμπολιτών μας που είδαν σε μερικούς μήνες, τη γη που σταθερά πατούσαν, να γίνεται βάλτος με κινούμενη άμμο.

Σε μια προσπάθεια να συγκινήσει το κοινό του  πλέκοντας το εγκώμιο του μοναχικού καβαλάρη που διέσχιζε επί μήνες την έρημο της Ευρωζώνης-με ιδιαίτερη και συχνή αναφορά και τονισμό στην συντηρητική ιδιότητα της- διψασμένος για την σωτηρία μας, αποδέχεται ότι η όαση που έψαχνε να πει νερό ήταν επιμελώς καμουφλαρισμένη αφού από την άσκηση της έντονης κριτικής που της ασκεί φαίνεται να της αποδίδει ασυνήθιστη ανεπάρκεια και αποκομίζει εκπληκτική  αργοπορία διαδικασιών ενώ παραδέχεται ότι ’’….είναι η συντηρητική Ευρώπη που έχει αποτύχει…’’ και αποποιείται επιμελώς τις προσωπικές επιλογές και πολιτικές που εφαρμόστηκαν κατά την διακυβέρνηση του και παροτρύνει τα στελέχη του αμετανόητα ’’…θέλω να είστε περήφανοι. Κι αν πάλι έπρεπε να αποφασίσουμε, τις ίδιες προτεραιότητες θα είχαμε όλοι μας…’’  

Η ομολογία ότι ‘’…η Ελλάδα έχει καταλήξει μια χώρα χωρίς προοπτική και τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει σ΄αυτή, αν δεν αλλάξει ο τρόπος που ασκείται η Διοίκηση. Και αυτό δεν κοστίζει τίποτα….’’ δημιουργεί απορίες και ερωτηματικά ότι κάθε τι που δεν κοστίζει στη χώρα μας ήταν, για τους ίδιους , μη ελκυστική προτεραιότητα άσχετα με την αποτελεσματικότητα και την αποδοτικότητα στο σύνολο των πολιτών. 

Η δέσμευση προς στον Ελληνικό λαό για τις μεταρρυθμίσεις με την δήλωση ‘’ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε’’, σε κρίσιμη περίοδο που είχαν την λαϊκή εντολή να το κάνουν αυτό πράξη έμμεσα δημιουργεί την παραδοχή ότι βουλιάξαμε και η ελπίδα δεν αποτελεί μία από τις επιλεκτικές αξίες τους που θα εμπνεύσουν και θα στηρίξουν τον δοκιμαζόμενο λαό μας. 

Ο στόμφος των λόγων του την στιγμή που αφόριζε το πελατειακό πολιτικό σύστημα ,τα μεγάλα συμφέροντα και την διάχυση του φόβου από τα Μ.Μ.Ε συμπληρωματικά πλαισίωσε  την ανορθωμένη υπερηφάνεια του στην επιλογή αυτή ,ορθώνοντας ταυτόχρονα και την οργή μας για την διάχυση εμπαιγμού και λαϊκισμού, που αποτελούσε χρόνια τώρα κύριο  μάθημα ιδιαίτερης εκπαιδευτικής βαρύτητας κατά την φοίτηση στην Σχολή ανειλικρίνειας από την οποία αποφοίτησαν επιτυχώς πλειάδες στελεχών του συγκεκριμένου ιδεολογικού χώρου. 
Οι προτεραιότητες πολιτικής που απαριθμεί σε γενικόλογο τόνο και σε μια προσπάθεια να πείσει ανεπιτυχώς, δυστυχώς δεν  εκφράζουν πολιτικές που καλείται να αναπτύξει ένα κόμμα όταν η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.Είναι ένα απόκομμα από  μακροσκελή παράγραφο  έκθεσης ιδεών από μαθητή που προετοιμάζεται για την εισαγωγή του  στα Ακαδημαϊκά εκπαιδευτήρια της χώρας. 

Οι αναφορές στα συσσίτια, στις ειδικές ομάδες, στα δικαιώματα των γυναικών κ.α αποτελούν μόνο γραμματικά στολίδια που κοσμούν το κείμενο αφού όλοι έχουμε καθημερινά εικόνες από ουρές ανθρώπων για ένα πιάτο φαγητό, λυπηρές διαπιστώσεις από την  αξιολόγηση πρόσφατα των ποσοστών αναπηρίας που ανάλγητα μειώθηκαν σε ειδικές ομάδες ασθενών ,από την  ανεργία των γυναικών που ξεπερνά κάθε φανταστική εκτίμηση, από τα κλειστά επαγγέλματα που σαν ισοβίτες περιμένουν ακόμη την χάρη του Βασιλιά, από τις αποκρατικοποιήσεις που άγονται και φέρονται από χέρια σε χέρια σαν εφημερίδα πολυδιαβασμένη που θα την πληρώσει ο ιδιοκτήτης της και αφ΄ όσον έχει χρησιμοποιηθεί και άλλους πολλούς ή αξία της θα εκτιμηθεί… από την ανακύκλωση του χαρτιού.  

Η επανάσταση του Καλλικράτη στην Τοπική Αυτοδιοίκηση ,η πάταξη της φοροδιαφυγής, η ασφάλεια του ασφαλιστικού συστήματος, ο έλεγχος του ‘’πόθεν έσχες’’ είναι μάχες στις οποίες  βλέπει νίκες μόνο ο ίδιος συνεπώς συνειρμικά συμπεραίνουμε ότι άδικα και προκλητικά μετά από όλες αυτές τις ‘’επιτυχίες’’ τα στελέχη του κινήματος δηλώνουν την επόμενη ημέρα δημόσια την αγωνία τους για την τύχη του Κινήματος και  τα μειωμένα ποσοστά που εμφανίζει σε ενδεχόμενη εκλογική διαδικασία …εκτός και αν η εμβρόντητη αγωνία τους περιορίζεται αποκλειστικά την δεδομένη στιγμή στις εσωτερικές διαδικασίες και δεν εκφράζεται αυτή ως αγωνία για την τύχη της χώρας.  
Η εξαγγελία ‘’…. έχουμε ένα Κίνημα με ισχυρή πολιτική βούληση γι΄ αυτές τις αλλαγές προκαλεί εύλογα τον  ‘’αφελή’’ προβληματισμό σε όλους τους θνητούς πολίτες  γιατί αυτή η τόσο ισχυρή  βούληση δεν ήταν ικανή δύο χρόνια τώρα να προκαλέσει αυτές τις αλλαγές και έφερε άλλη πολιτική βούληση να τις διεκπεραιώσει τις ‘’επιτυχίες ‘’ σας ? 

Ναι, Κύριε Παπανδρέου ομολογώ …είστε ένας ευγενικός Πρόεδρος στο Κίνημα σας …αλλά χωρίς απαντήσεις προς τον Ελληνικό λαό. Η ευγένεια σας αναγνωρίζεται, από τους σωστούς, όμως δεν αποτελείται μοναδικότητα στον πολιτικό χώρο καθώς και σε όλο τον Ελλαδικό.   ‘’Ευγενικά’’… επίσης μεθοδεύσατε να αποχωρήσετε από την ευθύνη διακυβέρνησης της χώρας εφ΄ όσον ακόμη και τώρα μετά από όλα τα στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν, θεωρείτε, ότι αυτό έπραξε η απερχόμενη Κυβέρνηση.
 Οργανώσατε την συνενοχή των κομμάτων στην αθλιότητα του Ελληνικού λαού με εκβιαστικά διλλήματα στα οποία σας υποστήριξαν οι συντεχνίες συγκεκριμένων μέσων ενημέρωσης για τα οποία διαρρηγνύετε τα ιμάτια σας ότι συγκρουστήκατε με τα συμφέροντα τους ενώ  λίγες μέρες πριν την ομιλία σας είχατε στενές συνομιλίες με εκπροσώπους κάποιων εξ΄ αυτών. 

Συνεχίζετε να μεταφέρετε τώρα τα διλλήματα αυτά και στο εσωτερικό δυναμικό του Κινήματος σας  τονίζοντας ότι ‘’…. ακόμα κι αν δούμε τα πράγματα από μια ιδιοτελή, μικροκομματική - αν θέλετε - σκοπιά, ποιος πιστεύει αλήθεια ότι το ΠΑΣΟΚ στο μέλλον θα έχει οποιαδήποτε τύχη, ότι οι πολίτες θα συνεχίσουν να μας ακούνε, να μας πιστεύουν, να μας ψηφίζουν, αν σήμερα συμπεριφερθεί μυωπικά, αν απαρνηθεί το ΠΑΣΟΚ τη μεγάλη υπηρεσία που προσέφερε και προσφέρει σήμερα στον τόπο;…’’ ενώ μεγάλο μέρος του από καιρό έχει διορθώσει την μυωπία του και με καθαρό βλέμμα βλέπει μαζί με άλλες πολιτικές δυνάμεις ότι οι ‘’επιτυχείς ‘’ διαπραγματεύσεις στρώνουν βότσαλα σε σοκάκια ύφεσης και δεν χαράζουν δρόμους ανάπτυξης στην πατρίδα μας.  

Συγχωρέστε με αν είμαι μια μυωπική πολίτης που δεν έχει βήμα στο Εθνικό Συμβούλιο σας αλλά έχει ακόμα την ελευθερία της δημοκρατίας στη χώρα της να εκφράζετε, να ερευνά, να  κρίνει, να σχολιάζει, να αναλύει, να αποδέχεται , να απορρίπτει, να προτείνει, και όχι μόνο δημοκρατικά να εργάζεται, να αποδίδει, να πειθαρχεί, να δοκιμάζεται, να αγωνιά, να στερείται.  
Για το τέλος θα σας  παρακαλέσω στις  πέντε αποφάσεις που απαριθμείτε στον επίλογό σας για την προσωπική θυσία των φιλοδοξιών σας στο βωμό της σωτηρίας της χώρας να γίνουν έξι …με την ύστατη απόφαση να δώσετε την δυνατότητα στην Ιστορία- αν τώρα θεωρείτε τους πολίτες περιορισμένης κριτικής αντίληψης- να αποδώσει τις δάφνες ή τους αφορισμούς… στις επιλογές σας και τις πολιτικές σας !

http://gatzoli.blogspot

Δεν υπάρχουν σχόλια: