Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2013

Οδύνη για τον ξαφνικό χαμό του Νίκου Σαμαρά


Σοκ προκάλεσε στην οικογένεια του ελληνικού αθλητισμού η είδηση του αιφνίδιου θανάτου του Νίκου Σαμαρά σε ηλικία 42 ετών, από ανεύρυσμα.


Ελλάς, Ελλάς! Νίκος Σαμαράς!

Και τι να γράψεις τώρα...

Με τη γενιά του μεγάλωσα δημοσιογραφικά, μαζί του ταυτίστηκα, σε αυτόν πίστεψα για να μεγαλώσει ξανά το άθλημα. Το δικό του όνομα πρόφερα την πρώτη φορά που μετέδωσα βόλεϊ.

Πέθανε; Πλάκα κάνεις ρε Ασημακόπουλε! Άσε μας ήσυχους!

Δεν θα ξεχάσω ποτέ στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας το 1994 (πιτσιρικάς εγώ στην εξέδρα) την ιαχή που δονούσε την ατμόσφαιρα στο «Κοσμοβόλεϊ»: «Ελλάς, Ελλάς, Νίκος Σαμαράς». Κι εκείνος έπαιρνε την μπάλα, έκανε σέρβις και κεραυνοβολούσε τους αντιπάλους. Το τέλειο σέρβις «με άλμα»!

Ό,τι κι αν πεις γι’ αυτόν τον παίκτη θα είναι πολύ λίγο. Ό,τι λόγια κι αν ψάξεις για να περιγράψεις τον άνθρωπο θα είναι φτωχά. Αφήστε που στην πραγματικότητα δεν μπορώ να βρω τις λέξεις. Και να τις έβρισκα, δύσκολα πληκτρολογώ. Αυτή την ώρα νομίζω ότι όλοι τρέμουμε. Για να τιμήσουμε το Νίκο όμως... Πρέπει να τιμήσουμε το Νίκο!

Ο Σαμαράς ήταν παίκτης παγκόσμιας κλάσης και ταυτόχρονα ένας αθλητής σταρ. Αυτό ακριβώς που θέλεις για να χτίσεις πάνω του ένα ολόκληρο οικοδόμημα και να το... πουλήσεις. Αν γεννιόταν στην Ιταλία θα ήταν εθνικός ήρωας. Ο απόλυτος σταρ!!!

Έτσι κι αλλιώς ήταν (ΕΙΝΑΙ) ΣΥΜΒΟΛΟ! Αν δεν γεννιόταν Έλληνας, σήμερα θα έκλαιγε όλη η χώρα!

Κι όμως, αυτόν τον ξέρουν οι περισσότεροι! Κι όμως,  στην αναγγελία του θανάτου ενός εκ των κορυφαίων όλων των εποχών στο ελληνικό βόλεϊ της αφάνειας,  όσοι βρέθηκαν στην αίθουσα σύνταξης του Real Fm μ’ ένα στόμα με ρώτησαν: «Ο παιχταράς της Ορεστιάδας;»!

Ναι, αυτός! Της Ορεστιάδας των μεγάλων υπερβάσεων και της δημιουργίας, του Ηρακλή (στον πρώτο τίτλο της ιστορίας του συλλόγου και στον μοναδικό της δικής του πορείας), του Παναθηναϊκού, της ΑΕΚ και της καριέρας στο εξωτερικό στο πρώτο σύγχρονο μεταναστευτικό ρεύμα το 1998. Φαλκονάρα, Σεβίλλη, Φενερμπαχτσε, Σενουά. Και στα στερνά του ακόμα, στον Εθνικό Αλεξανδρούπολης και στον Μίλωνα το έλεγε η καρδούλα του. Πετούσε.

Αετός, πάντα αετός!

Κυρίως όμως ο Σαμαράς της Ελλάδας. Παράταιρος θαρρείς στο περιβάλλον του αθλήματος, γεννημένος για πολύ μεγάλη καριέρα. Εδώ που του ‘λαχε να γεννηθεί όμως, δεν έκανε ούτε τα μισά από αυτά που θα μπορούσε. Ο γνησιότερος εκφραστής της εποχής μετά το 1987, η μεγαλύτερη ελπίδα του αθλήματος. Η προσφορά του ανυπολόγιστη. Κι αν επενδύαμε πάνω του όπως έπρεπε, σήμερα θα μιλούσαμε για λυτρωτή!

Τώρα πρέπει να θυμηθώ ιστορίες και να τις μοιραστώ μαζί σας. Συγχωρήστε με, αλλά δεν θα το κάνω. Κάποια πράγματα τα κρατάς για ‘σένα και τα κουβαλάς μια ζωή.

Τι να πεις άλλωστε; Είναι από αυτά που δεν θες να πιστέψεις. Ως εδώ. Δεν πάει άλλο.

Καλό ταξίδι «Σαμ». Ας βρεθεί κάποτε, κάποιος να... «χωρέσει» στη φανέλα με το νούμερο 9. Να σηκώσει το βάρος της.

Δύσκολο, ΤΕΡΑΣΤΙΕ ΝΙΚΟ ΣΑΜΑΡΑ!

Υ.Γ: «Νικόλα, δυστυχώς η ζωή πολλές φορές σου δίνει πολλά αλλά...στα παίρνει γρήγορα! Το ελληνικό βόλεϊ σιωπά!», Θανάσης Μαργαρίτης


Δεν υπάρχουν σχόλια: