Σάββατο, 24 Μαρτίου 2012

Έβρος-Αθήνα-Κοζάνη


Η Ορεστιάδα απέχει από την Αθήνα λίγο περισσότερο από 930 χιλιόμετρα.
Αυτή είναι η απόσταση που συνήθως διανύουν οι μετανάστες από την στιγμή που εισέρχονται στην Ελλάδα, χωρίς τα απαραίτητα έγγραφα, μέχρι την στιγμή που θα φτάσουν στην Ομόνοια.
Στη δική τους Ιθάκη, εδώ και κάποιες δεκαετίες.


Στο δικό τους άσυλο, άβατο, τσιφλίκι θα πουν κάποιοι. Η Κοζάνη ελαφρώς λιγότερο από 480. Αυτή είναι η απόσταση που θα κληθούν να διανύσουν αρκετοί μετανάστες μέχρι το νέο τους «σπίτι». Κάποιοι θα το χαρακτηρίσουν το δικό τους Γκουαντάναμο. Στρατόπεδο συγκέντρωσης, κέντρο κράτησης και όχι υποδοχής και φιλοξενίας θα το πουν κάποιοι άλλοι.

Μας… παρακολουθούν οι τηλεοράσεις;


Η τελευταία σειρά τηλεοράσεων plasma και HDTV  
ενδέχεται να επιτρέπουν σε χάκερ, ακόμα και στις ίδιες τις εταιρίες, να παρακολουθούν τους χρήστες και τις οικογένειες τους, και να συλλέγουν δεδομένα εξαιρετικά προσωπικών στιγμών.
Τα νέα μοντέλα διαθέτουν αρκετές από τις λειτουργίες ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή, συμπεριλαμβανομένων μιας ενσωματωμένης HD κάμερας, ενός μικροφώνου και ενός λογισμικού αναγνώρισης προσώπου και ομιλίας.
Αυτό το λογισμικό επιτρέπει στη Samsung να αναγνωρίζει τον εκάστοτε τηλεθεατή, που χρησιμοποιεί τηλεόραση της εταιρίας.

Κώστας Καβανόζης ο συγγραφέας από το Τυχερό Έβρου

Συνέντευξη στον Κώστα Αγοραστό
Ο Κώστας Καβανόζης κυκλοφόρησε φέτος τη συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Όλο το φως απ’ τα φεγγάρια» (εκδ. Πατάκη). Διηγήματα που, με τον έναν η τον άλλον τρόπο, προσεγγίζουν την παιδική ηλικία του συγγραφέα. 
Εννέα διηγήματα περιλαμβάνονται στο τελευταίο σας βιβλίο. Θεωρείτε ότι οι συλλογές διηγημάτων οφείλουν να έχουν έναν κοινό τόπο και, αν ναι, ποιος είναι αυτός στο δικό σας βιβλίο; 
Νομίζω ότι σε μια συλλογή διηγημάτων οφείλει πρωτίστως το κάθε διήγημα να έχει λόγο ύπαρξης, να κατοχυρώνει τη θέση του δηλαδή. Δεν θα με ενοχλούσε να διαβάσω μια
συλλογή με καλά διηγήματα, κι ας μην έδεναν σε μια πρώτη ματιά μεταξύ τους. Θα με ενοχλούσε όμως το περιττό, αν ένιωθα, ας πούμε, ότι και να έλειπε κάποιο, δεν θα ήταν απώλεια. Τα κείμενα στο «Όλο το φως απ’ τα φεγγάρια» πάντως δεν γράφτηκαν εξαρχής για να γίνουν βιβλίο, κάτι που εξάλλου μου είχε ξανασυμβεί με το «Χοιρινό με λάχανο». Σκέφτομαι, παρόλα αυτά, ότι αν όντως μοιράζονται έναν κοινό «τόπο», τότε αυτός δεν είναι άλλος από την παιδική μου ηλικία, έστω και αν κάτι τέτοιο δεν γίνεται άμεσα αντιληπτό. Θα μπορούσα βέβαια να πω ότι είναι η μνήμη που τα ενώνει ή και η φύση, ίσως όμως τελικά να αναφέρομαι στο ίδιο πράγμα, δεν ξέρω. Μεγάλωσα σε χωριό και αυτό είναι κάτι που επουδενί δεν μπορώ -ούτε άλλωστε θέλω- να ξεχάσω.