Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2011

Λεβιάθαν του Γιώργου Κιουρτίδη

                                                        Θαρρείς...
                                                        Πως είσαι λεύτερος!
                                                        Μα δεν σταμάτησε στιγμή
                                                        ο φόβος να μετράει τη ζωή σου ˙
                                                        Ούτε ξημέρωσες ποτέ
                                                        χωρίς να φορά πισθάγκωνα
                                                        η μέρα σου αλυσίδες.                                        
                                                        Αναρωτιέσαι!                                           
                                                        Τα μάτια καρφωμένα στο κενό
                                                        και η ψυχή
                                                        στο στήθος στέκεται γροθιά σφιγμένη. 
                                                        Μετράς τα λάθη σου... κρυφά ˙
                                                        Τόσα πολλά!
                                                        Σου μοιάζουν σύννεφα
                                                        που ταλαντεύονται στον ουρανό
                                                        και σου στερούν τον ήλιο.
                                                        Δεν έχεις πια επιλογές ˙
                                                        Ζητάς… πίσω ξανά
                                                        της λευτεριάς σου το κλειδί.
Οι υποσχέσεις άνεμοι
χάθηκαν
στο κορμί του χρόνου.
Δεν έμεινε στάλα ουρανός
ούτε κομμάτι ήλιος.
Τι καρτεράς;
Οι δρόμοι ανυπόμονοι
σου κλείνουν καταπρόσωπο την πόρτα.
Κοίτα το αίμα μου!
Στης προδομένης μοίρας μου
τα πέλματα γλιστρά.
Άκου!
Άκου οι ανάσες στα σκοτάδια πως ηχούν ˙
Είναι των ζωντανών!
Και των νεκρών!
Είναι του Χόμπς, είναι του Λόκ
είναι κάποιου περίεργου Ρουσσώ ˙
Είναι η ζωή μου... που στον όλεθρο πενθεί ˙
Είμαι εγώ!

Λεβιάθαν...
Το απαιτώ!      
Κοινωνικό συμβόλαιο
απ’ την αρχή.
                                                                            *Τίτλος δανεισμένος από το έργο Leviathan (1651)
 του Άγγλου φιλοσόφου Thomas Hobbes


                                                                                              31 Αυγούστου & 9 Σεπτεμβρίου  2011
                                                                                                  Από τη γωνιά του περιθωρίου
                                                                                              Γιώργος Κιουρτίδης – Συγγραφέας

Χρυσός Λέων στον «Φάουστ», σενάριο στις «Αλπεις»


68η Μόστρα - Χρυσός Λέων στον «Φάουστ», σενάριο στις «Αλπεις»

Μια ακόμη διάκριση για τον σκηνοθέτη Γιώργο Λάνθιμο
Βενετία Το βραβείο καλύτερου σεναρίου απέσπασε η ταινία «Αλπεις» του Γιώργου Λάνθιμου στην 68η Μόστρα τα βραβεία της οποίας ανακοινώθηκαν το βράδυ του Σαββάτου 10 Σεπτεμβρίου στη Sala Grande του Λίντο.
Το σενάριο της τέταρτης δημιουργίας του σκηνοθέτη του «Κυνόδοντα» συνυπογράφουν ο Λάνθιμος και ο Ευθύμης Φιλίππου (που είχαν συνεργαστεί και στον «Κυνόδοντα»). Στον ευχαριστήριο λόγο του, ο Γιώργος Λάνθιμος δεν παρέλειψε να αναφερθεί στα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο ελληνικός κινηματογράφος στην Ελλάδα.
Ο μεγάλος θριαμβευτής του φεστιβάλ όμως είναι ο Αλεξάντρ Σοκούροφ που απέσπασε τον Χρυσό Κέοντα για την ιδιαίτερη ταινία του, «Φάουστ», μια δύσκολη μεν στην αφήγησή της αλλά άκρως υποβλητική μεταφορά του έργου του Γκέτε.
Και οι δυο ταινίες σύντομα θα διανεμηθούν στις αίθουσες της Ελλάδας

Αναλυτικότερα τα βραβεία

Χρυσό Λιοντάρι: «Φάουστ» του Αλεξάντερ Σοκούροφ

Βραβείο της Επιτροπής: «Terraferma» του Εμανουέλε Κριαλέζε

Βραβείο Σκηνοθεσίας: Σανγκ Τζουν Κάι για την ταινία «Ren Shan Ren Hai»

Βραβείο Ανδρικού Ρόλου: Μάικλ Φασμπέντερ για την ταινία «Shame» του Στιβ Μακουίν

11η Σεπτεμβρίου 2001

11 Σεπτεμβρίου 2001, 8:45 π.μ.: Η Νέα Υόρκη και όλος ο κόσμος παγώνουν, όταν ένα αεροσκάφος της εταιρίας American Airlines, με 92 επιβαίνοντες, προσκρούει στον βόρειο Πύργο του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου, προκαλώντας καταστροφική έκρηξη. Πάνω από τον 75ο όροφο το κτίριο τυλίγεται στις φλόγες και ο πανικός που προκαλείται είναι άνευ προηγουμένου. Δεκάδες άνθρωποι σκοτώνονται, ενώ αρκετοί είναι αυτοί που πηδούν στο κενό για να σωθούν.
Σωστικά συνεργεία και δημοσιογράφοι σπεύδουν στο σημείο και λίγα λεπτά αργότερα, στις 9:03 π.μ., οι τηλεοπτικοί σταθμοί μεταδίδουν σε απευθείας σύνδεση ένα ακόμη αεροσκάφος της ίδιας εταιρίας, με 64 επιβαίνοντες, να προσκρούει στον νότιο Πύργο του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου.
Η Αμερική παραδίδεται στον εφιάλτη της τρομοκρατίας. Δεν είναι μόνο η αμερικανοί πολίτες που δυσκολεύονται να πιστέψουν αυτό που συνέβη, αλλά ολόκληρη η ανθρωπότητα. Ο αμερικανός πρόεδρος Τζορτζ Γ. Μπους, που πραγματοποιεί επίσκεψη σε σχολείο της Φλόριντα, πληροφορείται τα γεγονότα από τον αρχηγό του γενικού επιτελείου και αμέσως κάνει την πρώτη του ανακοίνωση: «Πρόκειται για εθνική τραγωδία. Δύο αεροσκάφη συνετρίβησαν στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου, σε μια ενδεχόμενη τρομοκρατική επίθεση εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών».
Όμως, το έργο των τρομοκρατών δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί. Στις 9:43 π.μ. η πτήση 77 της American Airlines, που ξεκίνησε από την Ουάσιγκτον και είχε προορισμό το Λος Άντζελες, με 64 επιβάτες, προσκρούει στο Πεντάγωνο, μέρος του οποίου καταρρέει. Κανείς δεν ξέρει τι θα ακολουθήσει και για προληπτικούς λόγους εκκενώνονται ο Λευκός Οίκος, το Καπιτώλιο, το Υπουργείο Δικαιοσύνης, το Ανώτατο Δικαστήριο και όλα τα ομοσπονδιακά κτίρια στην Ουάσινγκτον, καθώς επίσης και τα κτίρια των Ηνωμένων Εθνών και της Παγκόσμιας Τράπεζας.




Αλλά η τραγωδία στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου δεν έχει τελειώσει. Με διαφορά λίγων λεπτών, καταρρέουν διαδοχικά οι δίδυμοι πύργοι και ένα τεράστιο σύννεφο σκόνης καλύπτει τον ουρανό του Μανχάταν. Χιλιάδες άνθρωποι βρίσκουν τραγικό θάνατο κάτω από τόνους τσιμέντου.

18 ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΡΑΣΙ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ



Ναι,η απόλαυση του κρασιού χάνεται πολύ βαθειά στην Ιστορία:οι άνθρωποι έπιναν κρασί από τους Αρχαίους Χρόνους!Έλα όμως που η απόλαυση του παρέμενε για πάρα πολλούς αιώνες περιορισμένη και άρχισε να διαδίδεται πραγματικά και να γίνεται συνήθεια μόλις τον 14ο μ.Χ αιώνα.Γι'αυτό και στη συνέχεια χρειάστηκαν άλλοι τόσοι αιώνες μέχρι να αρχίσει να μαζεύεται όλη η σοφία του κρασιού κι'όλα όσα-άμεσα η έμμεσα συνδεδεμένα μαζί του-από τα χαρίσματα και τις ιδιότητες του έχουν σχέση μ'εμάς που το αγαπούμε και χαιρόμαστε να το απολαμβάνουμε.
Έτσι λοιπόν για "ορεκτικό",επιβεβαιώνοντας ότι το κρασί δεν είναι όποιο κι'όποιο η ένα ποτό συνηθισμένο σαν όλα τα άλλα,θα σας σερβίρουμε σε δύο συνέχειες ένα μπουκέτο με 18 από τα πιο ενδιαφέροντα η παράξενα που υφαίνουν τις διάφορες "ενδυμασίες" του κρασιού και γοητεύουν κόσμο και κοσμάκη στα πέρατα της γης
1.Οι γυναίκες που πίνουν δύο ποτήρια κρασί τη μέρα (ούτε ένα παραπάνω και όχι ξέχειλα!) έχει βρεθεί ότι έχουν πιο δραστήρια και σεξουαλική ζωή
2.Η οσμή ενός νέου κρασιού,σχετικά απλή και εύκολη στην αναγνώριση,λέγεται "άρωμα" ενώ ενός παλαιωμένου-sophistiquee,πολύπλοκη και ντελικάτη,λέγεται "μπουκέτο" η "bouquet"
3.Το πρόσωπο,άνδρας η γυναίκα,που διαρκώς μιλάει για τα υπέροχα κρασιά που πρόκειται να ανοίξει και να προσφέρει στον εαυτό του η να μοιραστεί με την οικογένεια και τους φίλους του αλλά δεν το κάνει ποτέ αποκαλείται "αυτός που κοροιδεύει τον φελλό"
4.Στην Αρχαία Ελλάδα ο οικοδεσπότης έπινε το κρασί πρώτος για να βεβαιωθεί ότι δεν υπήρχε πρόβλημα δηλητηρίασης:τότε ακριβώς πρωτοεμφανίστηκε και η έκφραση "στην υγειά μας".Οι ευχές όμως καθιερώθηκαν οριστικά στη Ρώμη,όπου οι άνθρωποι έριχναν στο κρασί ένα κομματάκι ψημένο ψωμί για να μετριάσουν τις ανεπιθύμητες γεύσεις
5.Όλη η Παλαιά Διαθήκη,απ'άκρου εις άκρον,είναι γεμάτη με αναφορές στο κρασί.Εκτός από το βιβλίο του Ιωνά...
6.Οι γυναίκες στην Ρώμη δεν επιτρεπόταν να πιούν κρασί.Καθώς μάλιστα η αντίθετη περίπτωση θεωρείτο σοβαρό αδίκημα,οι σύζυγοι τους είχαν δικαίωμα ακόμα και να τις θανατώσουν