Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2011

Μαρτυρία από τα τμήματα συνοριακής φύλαξης στον Έβρο: «Είναι άνθρωποι, όπως εμείς…»


Τμήμα συνοριακής φύλαξης στο Τυχερό, Έβρος. Δεκέμβριος 2010
Τμήμα συνοριακής φύλαξης στο Τυχερό, Έβρος. 
Δεκέμβριος 2010

Οι μετανάστες που συλλαμβάνονται να έχουν διασχίσει τα σύνορα του Έβρου, στοιβάζονται στα συνοριακά κρατητήρια σε απίστευτες και απάνθρωπες συνθήκες. Τους αναγκάζουν να βιώνουν έναν παθητικό βασανισμό, που για μερικούς διαρκεί μέχρι και 6 μήνες… η έξι αιώνες… Είναι στοιβαγμένοι 150 άνθρωποι σε κελιά που χωράνε μόνο 40. Δεν βγαίνουν όλον αυτόν τον καιρό καθόλου έξω. Τα κελιά τους δεν καθαρίζονται ποτέ. Οι τουαλέτες είναι μόνο δύο εκ των οποίων λόγω μη τακτικής συντήρησης συνήθως λειτουργεί μόνο η μία. Ατέλειωτη η ουρά. Μου καταμαρτύρησαν ότι μερικές φορές δεν προφταίνουν την τουαλέτα και λερώνονται επάνω τους. Δεν υπάρχει χώρος για βηματισμό. Μερικοί κοιμούνται ακόμα και σε πατάρια μπαίνοντας από ένα πορτάκι 40Χ40 πόντους. Τα σκουπίδια συσσωρεύονται ταχύτατα, από τα απορρίμματα των συσκευασιών του φαγητού τους και τα αποφάγια, αλλά αδειάζουν μόνο μια φορά την μέρα στην καλύτερη περίπτωση. Ο φωτισμός λιγοστός, ο ρουχισμός τους πολλές φορές ανεπαρκής, πολλοί ξυπόλυτοι, τα παπούτσια τους, κολλημένα κάπου στις λάσπες των όχθεων του ποταμού κι η δυσοσμία κολλημένη στα λιγοστά ρούχα τους και στα κορμιά τους. Το ζεστό νερό πρακτικά ανύπαρκτο, το ίδιο και τα μέσα καθαρισμού. 


Οι μερίδες του φαγητού συχνά λιγότερες από τον αριθμό τους και οι τσακωμοί για την εξασφάλιση μιας μερίδας, καθημερινό φαινόμενο. Για να μπω στο κελί, πρέπει να ζητάω συνέχεια συγνώμη για να παραμερίσουν λίγο οι ξαπλωμένοι στο παγωμένο πάτωμα κρατούμενοι και να δημιουργηθεί λίγος χώρος για πάτημα ανάμεσα στα πόδια ‘η τα κορμιά τους. Η ατμόσφαιρα πνιγηρή.
Όταν μπαίνω στα κελιά συνηθίζω να συζητώ όση ώρα μπορώ, φιλικά μαζί τους. Με περιτριγυρίζουν… τόσα νέα παιδιά, προσπαθώντας να μάθουν κάτι για τον έξω κόσμο, την τύχη τους, που βρίσκονται ακριβώς. Με ρωτάνε αν ο έξω κόσμος ξέρει για αυτό που τους συμβαίνει εκεί, αν ενδιαφέρεται κανείς, τι ακριβώς είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα που έχουν ακούσει. Άλλοι διαμαρτύρονται εξοργισμένοι, άλλοι προσπαθούν να αστειευτούν. Εγώ, προσπαθώ να κρατηθώ και να μη ξεσπάσω σε λυγμούς πίκρας, αγανάκτησης και οργής  μπροστά τους. Μετά από κάποια ώρα συναναστροφής μαζί τους, ένα νεαρό παλικάρι μου είπε με σπαστά Αγγλικά «Ξέρουμε, ότι δεν μπορείτε να μας λύσετε το πρόβλημά μας, αλλά είμαστε πάρα πολύ χαρούμενοι που είστε εδώ μαζί μας και μας μιλάτε…». Δεν μπορούσα να το αντέξω άλλο, κίνησα να φύγω, πλησιάζοντας στην πόρτα, δύο χέρια τυλίχτηκαν γύρω από το πόδι μου, κοίταξα ποιός ήταν, δύο νεαρές κοπέλες ήταν καθισμένες σφιχτά η μια δίπλα στην άλλη, σαν δυο μικρές μπαλίτσες, η μία με κρατούσε με βλέμμα γεμάτο απόγνωση, φόβο, απελπισία… έσκυψα… «κάντε κάτι να βγούμε…» μου είπε, «μας πλησιάζουν μας αγγίζουν… καταλαβαίνετε… φοβόμαστε πολύ…». Βγήκα με τα μάτια μου θολά. Πήγα στον διοικητή «είναι δύο κοπέλες μέσα στους άντρες» του λέω, «το ξέρω μου λέει, αλλά δεν έχω άλλο χώρο, θα φύγουν σύντομα όμως, αλλά αύριο σήμερα δεν γίνεται».
Αύριο… κι αυτή η νύχτα όμως θα είναι πολύ μεγάλη… τόσο μεγάλη που θα γεμίσει με το σκοτάδι της και τις δικές τους και τις δικές μας ζωές….
5.2.11
Από τον Θανάση Σπυράτο
Συντονιστή της αποστολής των ΓΧΣ στον Έβρο για τους μετανάστες

http://xorissynora.msf.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια: