Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011

Ποιο άρθρο του Συντάγματος θα μας προστατέψει απο το πολιτικό κόστος ;

Του Γρηγόρη Φαρμάκη
«Η συνταγματική απαγόρευση ελλειμμάτων, που θα απαγόρευε πρακτικά στις κυβερνήσεις να υποκύπτουν στο πολιτικό κόστος και στις αντιπολιτεύσεις να πλειοδοτούν σε λαϊκισμό, και η οποία θα επέτρεπε σε οποιονδήποτε πολίτη, ακόμη και αν αυτός ήταν ο τελευταίος σοβαρός άνθρωπος που θα είχε απομείνει σε αυτή την χώρα, να προσφύγει σε ένα συνταγματικό δικαστήριο ζητώντας την ακύρωση οποιουδήποτε νόμου η πράξης υπονόμευε το μέλλον των παιδιών του, είναι η προστασία που οφείλουμε όλοι εμείς στις γενιές που έρχονται.»
Η δημοκρατία μας, όπως και όλες οι σύγχρονες δημοκρατίες άλλως τε, έχει δύο εγγενή, αναπόφευκτα ελαττώματα: το πολιτικό κόστος και την κουτσή αντιπροσώπευση των γενεών. 
Το πρώτο, συνοψίζεται στο ότι ο χρονικός ορίζοντας επανεκλογής ενός πολιτικού είναι πολύ πιο άμεσος από τα αποτελέσματα των αποφάσεών του. Έτσι η πρόνοια για το μέλλον επαφίεται στην σύνεση των πολιτών και των πολιτικών που τους εκφράζουν, δικλείδα μάλλον αισιόδοξη στην περίπτωση των Ελλήνων πολιτών και πολιτικών. Αυτό οδηγεί αναπόφευκτα στο δεύτερο ελάττωμα: δεν ψηφίζουν όλοι, τουλάχιστον όχι όλοι όσοι επηρεάζονται από τις αποφάσεις των πολιτικών ή του εκλογικού σώματος. Δεν ψηφίζουν οι γενιές των Ελλήνων που θα κληθούν να 

πληρώσουν το κόστος των αποφάσεών μας. Κι επειδή, ενώ δεν πληρώνουμε εμείς τα χρέη που θα τους κληρονομήσουμε και ενώ δεν είμαστε εμείς που χάνουμε τις ευκαιρίες που προεξοφλούμε τώρα εις βάρος τους, είμαστε παρόλα ταύτα εμείς που αποφασίζουμε, το δικό τους μέλλον επαφίεται πάλι επιπόλαια και αισιόδοξα στην δική μας σύνεση.
Για αυτούς ακριβώς τους λόγους τα συντάγματα περιορίζουν ρητά αυτή την ίδια την λαϊκή βούληση, κάνοντας μια ξεκάθαρη διάκριση ανάμεσα στο τρέχον σύνολο των πολιτών και στον λαό, ως διαχρονική οντότητα με χρονική συνέχεια, που περιλαμβάνει τις προηγούμενες και τις επόμενες γενιές. Γι' αυτούς ακριβώς τους λόγους είμαστε υποχρεωμένοι από το Σύνταγμα να προστατεύουμε το περιβάλλον, την πολιτιστική μας κληρονομιά, την ίδια την ακεραιότητα της χώρας, και θα ήταν αντισυνταγματικός οποιοσδήποτε νόμος θα τα διακινδύνευε, όσο κι αν ήταν έκφραση της λαϊκής βούλησης ή της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης. Με άλλα λόγια, δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε διαφορετικά, ακόμη και αν όλοι μαζί, σε μια κρίση εθνικής αφροσύνης, ψηφίζαμε για το αντίθετο. Τα διαχειριζόμαστε αλλά δεν μας ανήκουν.
Ήρθε η ώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι η οικονομία είναι και αυτή από τα αγαθά που, όπως ο πολιτισμός και το περιβάλλον, ανήκοντας και στις επόμενες γενιές, αυτές που δεν ψηφίζουν ακόμη, έχουν ανάγκη την συνταγματική προστασία. Ήρθε η ώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι σε μια τέτοια μακρόχρονη κρίση εθνικής αφροσύνης, όλοι μαζί ενεχυριάσαμε το μέλλον που δεν μας ανήκει, και δεν είχαμε τότε δυστυχώς το Σύνταγμα, να μας προστατεύει από τον κακό μας, μυωπικό εαυτό. Ή από τους κακούς, μυωπικούς πολιτικούς μας και τους συνδικαλιστές τους, που είναι εξ' άλλου το ίδιο. Ακόμη και σήμερα, ο συνδικαλιστής της ΑΔΕΔΥ που ζητάει περισσότερες προσλήψεις, ο βολεμένος υπάλληλος ΔΕΚΟ που προασπίζει τα κεκτημένα του, ο φτασμένος συντεχνιακός εκπρόσωπος δικηγόρων, μηχανικών ή φαρμακοποιών που οχυρώνεται στα προνόμιά του, ο επιχειρηματίας που ζητάει περισσότερες κρατικές επιδοτήσεις, ο πολιτικός που ζητάει δήθεν ανάπτυξη με δανεικό κρατικό χρήμα, όλοι αυτοί ουσιαστικά ψηφίζουν για περισσότερα χρέη σήμερα, που θα πληρώσουν όμως αύριο αυτοί που δεν ψηφίζουν ακόμη. Όπως σήμερα πληρώνουν νέοι και άνεργοι τις λαοφιλείς πολιτικές της τελευταίας τριακονταετίας. Ποιό άρθρο του Συντάγματος θα τους προστατέψει άραγε από το πολιτικό κόστος;
Ποιο άρθρο του Συντάγματος θα μας προστατέψει από την γλυκιά αυταπάτη ότι μπορούμε να χρεωνόμαστε τώρα, γιατί τάχα η ανάπτυξη, η μεγέθυνση δηλαδή της οικονομίας, θα αρκεί από μόνη της για να αποσβέσει τα χρέη;
Η ανάγκη συνταγματικής προστασίας της οικονομίας, δεν ήταν μέχρι τώρα εμφανής, όσο αυτή η αυταπάτη ήταν πιστευτή. Όσο δηλαδή οι επόμενες γενιές ήταν πολυπληθέστερες, δυναμικότερες και πλουσιότερες από τις προηγούμενες. Εν μέσω δεκαετιών πληθυσμιακής αύξησης και συνεχούς οικονομικής ανάπτυξης σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο, ολόκληρο το ασφαλιστικό μας σύστημα βασίστηκε σε αυτήν την αυταπάτη: κάθε γενιά μπορούσε να εξασφαλίζει για τον εαυτό της συντάξεις πολύ μεγαλύτερες από τις εισφορές της, πρόωρες συνταξιοδοτήσεις και προνόμια, βάσιμα προσδοκώντας την αύξηση του πληθυσμού και την οικονομική ανάπτυξη. Μπορούσε ακόμα να εξασφαλίζει παροχές και προσλήψεις πέρα από τις δυνατότητές της για τον ίδιο λόγο. Όταν θα έφτανε η ώρα της πληρωμής άλλως τε, οι επόμενοι Έλληνες θα ήταν σίγουρα αρκετά περισσότεροι και πλουσιότεροι, για να πληρώσουν αγόγγυστα συντάξεις και χρέη. Απαιτώντας και αυτοί με τη σειρά τους τα ίδια και περισσότερα από τους επόμενους.
Τελικά μπορεί το πρόβλημα της οικονομίας να λύνεται πολιτικά. Η συνταγματική απαγόρευση ελλειμμάτων, που θα απαγόρευε πρακτικά στις κυβερνήσεις να υποκύπτουν στο πολιτικό κόστος και στις αντιπολιτεύσεις να πλειοδοτούν σε λαϊκισμό, και η οποία θα επέτρεπε σε οποιονδήποτε πολίτη, ακόμη και αν αυτός ήταν ο τελευταίος σοβαρός άνθρωπος που θα είχε απομείνει σε αυτή την χώρα, να προσφύγει σε ένα συνταγματικό δικαστήριο ζητώντας την ακύρωση οποιουδήποτε νόμου η πράξης υπονόμευε το μέλλον των παιδιών του, είναι η προστασία που οφείλουμε όλοι εμείς στις γενιές που έρχονται. Είναι η συνταγματική προστασία που δεν είχαμε εμείς.

http://gregoryfarmakis.posterous.com/41919989

Δεν υπάρχουν σχόλια: