Κυριακή, 4 Απριλίου 2010

Πρόταση Ταινία : Κατά μόνας Ηδονές

Ένα απόσπασμα απο την ταινία ..

Το όνειρο αναμετράται με τη μέθη  
Το κόλπο των παιδικών χρόνων, το πρώτο προσφιλές αμάρτημα
Είναι ο τόπος όπου νοσταλγούμε τη χαμένη αθωότητα και την ανεξαρτησία μας
Φαντασίωση είναι η σκηνοθέτηση της επιθυμίας  
Η φαντασίωση αντικαθιστά την πραγματικότητα
πράγμα που συνιστά παιδική στάση
Όπου και να βρίσκεσαι σκάβε βαθιά .Κάτω είναι η πηγή . Άσε τους σκοταδιστές να φωνάζουν.
Το δέρμα μου σκάει ,καθώς το φίδι Μέσα μου ποθεί, σαν να μην είχε Φάει αρκετή γη , να σβήσει τη δίψα του Με πιότερη γη Ναι η απολαυση μου θελει να τέρψει Καθε απόλαυση θέλει να τέρψει .....


Κατά μόνας Ηδονές , μια ταινία της Λουκίας Ρικάκη

H ζωή μου όλη: φιληθείτε επιτέλους!

της Αναστασίας Λαμπρία
Κρίμα που δεν έχω στην παρέα μου τον Άρη Δαβαράκη, τον σύνδεσμό μας με την Ορθοδοξία, να τον ρωτήσω για τον συμβολισμό των φιλιών του Πάσχα. Κάτι θα σημαίνουν πάρα πάνω από το ότι προαναγγέλλουν την Αγάπη της Κυριακής. Κι έτσι, απόντος του Άρη, αποφάσισα αντί να υποβάλλω την ίδια ερώτηση σε όσους με συντροφεύουν αυτές τις μέρες, απλώς να τους φιλήσω. Τα φιλιά δεν χωρούν συζήτηση κι ανάλυση, ή τα δίνεις ή όχι. Κι αν ο έρωτας είναι ο συνοπτικότερος τρόπος να κατακτήσεις και να απορροφήσεις τον άλλο, το φιλί είναι σίγουρα ο αμεσότερος τρόπος να του κλείσεις το στόμα, κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Γιατί φιλιόμαστε άραγε επι τω ακούσματι του «Χριστός Ανέστη»; Γιατί με λαμπερά βλέμματα πάνω από τη φλόγα των κεριών, αναζητούμε το στόμα ή άντε, τις παρειές των πέριξ ημών; Τους φιλούμε και μάλιστα τους φιλούμε γελαστοί.

Υπάρχει πιο ευφρόσυνη στιγμή μέσα σ’ όλο το χρόνο; Δεν νομίζω.
Έχω τη δική μου εξήγηση και μακάρι να ναι και η ορθή στην ερμηνεία του εθίμου. Με ένα φιλί έγινε η προδοσία με ένα φιλί καταλύεται αυτή. Το φιλί δίνει ένα τέλος στην επιβολή της προδοσίας και για να το επεκτείνουμε, στο τέλος της κυριαρχίας του πόνου και του θανάτου. Η πνευματικότητα νικάει τους νόμους της φθοράς και του τέλους, ο Χριστός ανασταίνεται, το άυλο και υψηλό υπερνικά το απτό και πεπερασμένο. «Θανάτω θάνατον πατήσας», νίκησε με τον θάνατο τον θάνατο. Κι αυτό μεταφέρεται μέσα από αυτό το μήνυμα, την μικρή ανάσα που μεταδίδουμε φιλώντας.

Κι όταν λέμε φιλί, δεν εννοούμε αγαπητοί, την προσέγγιση των παρειών, ούτε την εναπόθεση των χειλιών μας πάνω στο μάγουλο του άλλου. Άντε, ξυπνήστε επιτέλους: από την εποχή της Χιονάτης ως το Φίλα με κι ενωμένα τα χείλη ας μένουν, φίλα με τα φιλιά και νεκρούς ανασταίνουν δεν υπάρχει Αγάπη χωρίς φιλί. Αληθινό, με τα χείλη σε κίνηση και απαίτηση συμμετοχής. Μόνο έτσι μεταφέρουν το μήνυμα του Πάσχα. Κι έτσι μόνο οι ερωτευμένοι φιλιούνται βαθιά στο στόμα, μόνο οι αγαπώντες, μόνο οι φίλοι, φιλιούνται. Της υποκρισίας και της συγκατάβασης τα φιλιά δεν έχουν θέση σήμερα.
 protagon

Πάσχα ποιητικόν

του Δημήτρη Καμπουράκη


Μεσ’ της Λαμπρής τα χρώματα, τα λούλουδα, τα κρίνα,
δύο παρέες στήσανε, γλέντι με τα κλαρίνα,
έχουν τις σούβλες απλωτές, ντούρα τα κοκορέτσια
έχουν μεζέδες αχνιστούς, Πασχαλινά πεσκέσια,
έχουν συκώτια ζουμερά, πλέμονες και γλυκάδια
κι αντιβοούν τα γέλια τους, ως πέρα τα λαγκάδια.

Πίνουν κρασιά ροδόχρωμα, ρετσίνες, τσιπουράκι
και δίνουν πονηρές τσιμπιές στου αρνιού τους το μπουτάκι,
τσακώνονται οι μάγειροι, γονατιστοί στο χώμα
«κατέβασε το, ψήστηκε», «άστο λιγάκι ακόμα».
Γιορτάζουν την ανάσταση του πάνγλυκου Χριστούλη
του κατσικιού το καύκαλο, ρουφάν’ ως το μεδούλι.

Οι κύριοι πίνουν κρασί, οι κοπελιές μπυρίτσα
ρίχνουν και κάνα ρέψιμο από τη μαγειρίτσα
που ‘φάγαν χθες μεσάνυχτα, με φίλους και γνωστούς
(είναι βαρύ το έθιμο για τους στομαχικούς).
Έχαψαν τέσσερα αυγά, τα πιάτα γλύψαν όλα
λουσμένοι απ’ το Άγιο φως, μπροστά στην κατσαρόλα.

Μα ήπιαν μια σόδα πρωινή, ‘φάγαν λίγη κουλούρα
για όργια ετοιμάστηκαν στού Πάσχα την καμπούρα
που όλα τα δικαιολογεί, αρλούμπες, μαλακίες
είναι ημέρα γιορτινή, δεν πιάνουν αμαρτίες.
Κάτι πετούν για τον καιρό, παίρνουν το κοψιδάκι τους
και νέους τρόπους μελετούν, ν’ αρχίσουν το καμάκι τους.

Χορεύουν ένα τσάμικο, βάζουν το κινητό τους
μεσ’ το χεράκι της μικρής, που θέλει ο κολλητός τους.
Κάτι θυμούνται απ’ τα παλιά, πιάνουν το ποτηράκι
όμως το μάτι το γλαρό, είναι στο κωλαράκι.
(Ακόμα κι ο Θεάνθρωπος, που ‘χε σκοπό μεγάλο
σαλιάριζε με μια μικρή, που λέγανε Μαγδάλω.)

Αρχίζουν τα πολιτικά, τις τζούφιες αναλύσεις
έτσι που ‘ναι κουρούμπελα, για όλα βρίσκουν λύσεις.
Πιάνουν το θέμα με τα spreads που επιπλοκές θα φέρει
(στο κοκορέτσι βάλατε πάρα πολύ πιπέρι)
κάνουν και μιαν αγόρευση για τις μονάδες βάσης
(την πέτσα μην τραβάς νωρίς, το αρνί θα το χαλάσεις).

Κείνος ο Αλμούνιας ο χαζός κι ο άλλος ο Μπαρόζος
(όταν τους βλέπω γίνομαι, ξάφνου πολύ βιτσιόζος)
Κι η Μέρκελ η δισκοίλια, αυτή η χαμηλοκώλα
(μην το χαλάτε το κρασί, βάζοντας coca-cola)
να μην ξανάβρει οργασμό, άντρα να μη σταυρώσει
(μη ρίχνεις άλλα κάρβουνα, το κρέας θα στεγνώσει).

Η μια παρέα είναι μπλέ, η άλλη πρασινίζει
κι έχουνε αντιπαράθεση, ενώ τ’ αρνί αχνίζει.
«Η φετεινή Ανάσταση, είναι πολύ χτικιάρα
άτιμα ΠΑΣΟΚκόσκυλα, τα κάνατε μαντάρα.»
«Η φετεινή Ανάσταση, δεν είναι σαν τις άλλες
τη χώρα καταστρέψατε, ρε Δεξιές κουφάλες.»

«Ο Γιώργος, ο Γιωργάκης σας, ο Αμερικανοθρεμένος
που ενώ λεφτά υπήρχανε, μάς βγήκε χρεωμένος,
μάς έφαγε δύο μισθούς, αύξησε τη βενζίνη
μάς έμαθε πως γίνεται, με δίχως βαζελίνη.
Μας έβαλε τεκμήρια, μάς έφερε αποδείξεις
κατάντησε η Ελλάδα μας, να μην τολμάς να σκύψεις.»

«Πού πήγε ο Καραμανλής, που πήγε η ξενοιασιά του;
Που έξι μόσχους σιτευτούς, θέλει στην καθισιά του;
Πέντε χρονάκια αραχτή, η αυτού Μεγαλιότητατη
χώρα αντί να κυβερνά, έτρωγε σπανακόπιτα.
Τι ανήκουστος πρωθυπουργός, με δίχως destination
στα βράχια ενώ μάς πήγαινε, να παίζει play-station.»

Έπειτα χαλαρώνουνε, το σκέφτονται ωριμότερα
τον κάβο θα περάσουμε, με βάρκες ή με κότερα.
Παλιοχαμούρες Γερμανοί, άθλιοι κερδοσκόποι,
πολιτικά αποβράσματα σε όλη την Ευρώπη,
σάς στέλνουμε ένα μήνυμα, μέσα απ’ τα αποκαϊδια μας
ένα μόνο μας έμεινε: ΣΑΣ ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΣΤ’ ΑΡΧ…
…αρχιμηνιά πότε έχουμε; Αργία δεν είναι;

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ. ΜΕ ΧΑΜΟΓΕΛΟ
protagon

Σαν σήμερα :

  • 1912: Το Θιβέτ γίνεται για πρώτη φορά με τη βία επαρχία της Κίνας.
  • 1913: Ο ανθυπολοχαγός Εμμανουήλ Αργυρόπουλος, πιλοτάροντας ένα «Μπλεριό 11», χάνει τη ζωή του, λόγω πτώσης του αεροσκάφους του. Είναι ο πρώτος νεκρός της ελληνικής πολεμικής αεροπορίας.
  • 1919: Το θωρηκτό Αβέρωφ εισέρχεται θριαμβευτικά στο λιμάνι της Σμύρνης. 50.000 άνθρωποι το υποδέχονται στην προκυμαία.
  • 1949: Δώδεκα έθνη υπογράφουν τη Διακήρυξη του Βορείου Ατλαντικού, δημιουργώντας το ΝΑΤΟ.
  • 1968: Η ΑΕΚ στέφεται Κυπελλούχος Ευρώπης στο μπάσκετ και γίνεται η πρώτη ελληνική ομάδα που καταφέρνει κάτι τέτοιο. Νικά στο Παναθηναϊκό Στάδιο τη Σλάβια Πράγας με 89-82, ενώπιον 80.000 θεατών - ρεκόρ όλων των εποχών για αγώνα μπάσκετ στην Ελλάδα και ολόκληρη την Ευρώπη.
  • 1975: Ιδρύεται στο Αλμπουκέρκι του Νέου Μεξικού η Microsoft από δύο νεαρούς, τον Μπιλ Γκέιτς και τον Πολ Άλεν.
  • 1932: Γεννιέται ο  Αντρέι Ταρκόφσκι, Ρώσος σκηνοθέτης του κινηματογράφου. («Σολάρις», «Στάλκερ», «Θυσία») 
  • 1968:Πεθαίνει ο  Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, Αμερικανός υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. (δολοφονήθηκε)