Παρασκευή, 2 Απριλίου 2010

Το βάλς των χαμένων ονείρων - Χατζηδάκις

Ρομαντικός , Επαναστάτης , Θαρραλέος , Κυνικός ; Σε ποιά κατηγορία ανήκετε ;

Αν και στο καθημερινό μας λεξιλόγιο ο όρος ρομαντισμός χρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά για να περιγράψει ερωτικές ή συναισθηματικές καταστάσεις, στην πραγματικότητα ρομαντικός είναι κάθε άνθρωπος με ισχυρή φαντασία, ηρωισμό, περιπετειώδη διάθεση, άρνηση συμβιβασμού με την καθημερινότητα, πάθος για το μυστηριώδες ή το απροσπέλαστο και αγάπη για την περιπλάνηση και τις ανακαλύψεις.
Παρ' όλες αυτές τις διαφορές στα εξωτερικά τους γνωρίσματα όμως, οι ρομαντικοί άνθρωποι αναγνωρίζονται εύκολα χάρη στη μοναχική, απόμακρη και ευαίσθητη φύση τους. Επειδή αποστρέφεται τις ασημαντότητες, τους εγωισμούς και τις κακίες της καθημερινότητας, ο ρομαντικός έχει την τάση να απομακρύνεται από τη ζωή των πολλών και οχυρωμένος πίσω από τη διαφορετικότητά του να παρακολουθεί και να κρίνει, από όσο μεγαλύτερη απόσταση γίνεται, τον κόσμο γύρω του. Κρυφή και μόνιμη ελπίδα του είναι ότι κάποτε θα καταφέρει να επιλέξει ο ίδιος τον τρόπο ζωής που του ταιριάζει και να ελευθερωθεί από τα δεσμά που του θέτει καθημερινά η ανοησία, η δειλία και η μοχθηρία των άλλων.
Σπάνια όμως καταφέρνει να πραγματοποιήσει τα όνειρά του. Αργά ή γρήγορα η ζωή, η τύχη ή η ανάγκη τον υποχρεώνουν να εξαλείψει (ή τουλάχιστον να περιορίσει) την τάφρο που τον χωρίζει από τον "χυδαίο, ανέραστο και ταπεινό" καθημερινό κόσμο για να αγωνιστεί σε ένα στίβο που δεν επέλεξε, με αντιπάλους που δεν γνωρίζει και με κανόνες που αλλάζουν συνεχώς χωρίς καμία προειδοποίηση.
Για κάθε ρομαντικό άνθρωπο αυτή η πάλη μεταξύ της πεζής πραγματικότητας και της επιθυμίας του για μια ζωή αλλιώτικη από τις άλλες αποτελεί την κρισιμότερη δοκιμασία της ζωής του, καθώς μέσα από αυτήν καθορίζει ποιος τελικά θέλει να είναι, τι ζητάει από αυτόν τον κόσμο και με ποιο τρόπο θα αγωνιστεί για να το αποκτήσει. Συνήθως πάντως αυτή η δοκιμασία οικοδομεί χαρακτήρες οι οποίοι μπορούν να καταταχθούν σε μια (ή συχνότερα σε περισσότερες) από τις ακόλουθες κατηγορίες:
  1. Οι κυνικοί. Είναι εκείνοι που (δίκαια ή άδικα) λύγισαν μπροστά στις δυσκολίες και απαρνήθηκαν ολοκληρωτικά τα όνειρα και τις ευαισθησίες τους. Γι' αυτούς μόνο "χειροπιαστά" πράγματα όπως το χρήμα και η εξουσία έχουν αξία σ' αυτόν τον κόσμο και μόνο τρελός ή ανόητος μπορεί να χαρακτηριστεί όποιος ασχολείται με οτιδήποτε άλλο.
  2. Οι επαναστάτες. Είναι εκείνοι που ορκίστηκαν να μη συμβιβαστούν ποτέ και αγωνίζονται να αλλάξουν τον κόσμο, αδιαφορώντας για τις θυσίες (δικές τους ή καμιά φορά και των άλλων), σίγουροι ότι όλα τα όνειρα μπορούν να πραγματοποιηθούν ακριβώς όπως τα οραματίστηκαν και βέβαιοι ότι ο άνθρωπος μπορεί να ορίσει μόνος, χωρίς κανένα συμβιβασμό, τη μοίρα του.
  3. Οι μισάνθρωποι. Είναι εκείνοι που εχθρεύονται τους ανθρώπους γύρω τους γιατί αποδείχθηκαν κατώτεροι των ονείρων και των προσδοκιών τους. Μισούν τον κόσμο είτε γιατί δεν βρέθηκε ποτέ κανείς για να τους καταλάβει, είτε (συνηθέστερα) γιατί δεν υπήρξε ποτέ τίποτε τόσο μεγάλο και αξιόλογο σ' αυτούς ώστε να αξίζει της προσοχής, του ενδιαφέροντος και της αγάπης των άλλων.
  4. Οι ερημίτες. Είναι εκείνοι που κουράστηκαν να αγωνίζονται και αποτραβήχτηκαν στο περιθώριο της ζωής. Πολύ αδύναμοι για να συνεχίσουν τη μάχη, αλλά ακόμη πιστοί στα οράματα και τις προσδοκίες τους, μένουν στη γωνία, προσμένοντας για όλη τους τη ζωή το θαύμα που θα δώσει σάρκα και οστά σε όσα ονειρεύονται ή θρηνώντας γιατί η μοίρα τούς προσέφερε πολύ λιγότερα απ' όσα της ζήτησαν.
  5. Οι αθεράπευτοι. Είναι εκείνοι που συνεχίζουν να ψάχνουν για τους ανθρώπους, τους τόπους ή τις καταστάσεις που έχει πλάσει η φαντασία τους σίγουροι ότι κάπου υπάρχουν και κάποια στιγμή θα τους φανερωθούν. Ανίκανοι να αποδεχθούν (και να αγαπήσουν) την "πεζή" πραγματικότητα, οι αθεράπευτοι αναζητούν το ανύπαρκτο και περνούν τη ζωή τους, περιμένοντας να παρουσιαστεί ολοζώντανο μπροστά τους εκείνο που θέλουν, αλλά δεν τολμούν ή δεν μπορούν να δημιουργήσουν μόνοι τους.
  6. Οι θαρραλέοι. Είναι εκείνοι που βλέπουν τα ελαττώματα, τους φόβους και την ανοησία των άλλων, αλλά καταφέρνουν παρόλα αυτά να τους αγαπούν, να τους σέβονται και, όταν πρέπει, να τους θαυμάζουν. Γνωρίζουν την ασχήμια, την αδικία και τις δυσκολίες της ζωής, αλλά τις πολεμούν (λιγότερο ή περισσότερο γενναία) και έχουν το θάρρος να πιστεύουν ότι ο κόσμος μας είναι τόσο πλούσιος, όμορφος και πολύτιμος ώστε αξίζει να ζεις και να αγωνίζεσαι γι' αυτόν (και μέσα σ' αυτόν) όσο συχνά κι αν σε πληγώνει.
Απ' όλους τους ρομαντικούς χαρακτήρες, οι θαρραλέοι εκείνοι που έχουν επιλέξει το δυσκολότερο έργο. Πρέπει να είναι μαχητικοί (για να μην αποθαρρύνονται από τις δυσκολίες), συνετοί (για να αποφεύγουν τις άσκοπες και ασήμαντες μάχες), επιδέξιοι (για να επικρατούν στους περισσότερους αγώνες), ενθουσιώδεις (για να μη φοβούνται να δοκιμάσουν κάτι καινούριο), ευαίσθητοι (για να ανακαλύπτουν την ομορφιά του κόσμου γύρω τους όσο βαθιά κι αν είναι κρυμμένη) και καλόψυχοι (για να αγαπούν πολύ, να τιμωρούν σπάνια και να μη μισούν καθόλου).
Αφού λοιπόν οι δυσκολίες μιας τέτοιας ζωής είναι τόσες πολλές, η ανταμοιβή για όσους την επιλέγουν δεν μπορεί παρά να είναι ανάλογη. Ο θαρραλέος είναι ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να ερωτευτεί αληθινά μια και αγαπάει αυτό που υπάρχει πραγματικά και όχι εκείνο που έπλασε με τη φαντασία του (και το οποίο κάποτε θα αποδειχθεί κατώτερό της). Είναι επίσης ο μόνος που μπορεί να απολαύσει τη ζωή σε όλο της το μεγαλείο μια και διαθέτει τη σπάνια ικανότητα να ανακαλύπτει τις όμορφες πλευρές πραγμάτων που οι άλλοι (δέσμιοι της καθημερινότητας ή χαμένοι μέσα στα όνειρά τους) προσπερνούν χωρίς να τους δίνουν σημασία.
Το σημαντικότερο όμως πλεονέκτημα ενός θαρραλέου είναι ότι σχεδόν πάντα κερδίζει την αγάπη και την εκτίμηση των άλλων επειδή γνωρίζει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι πάντα πρόθυμοι να ανταποδώσουν το σεβασμό και την αγάπη που τους προσφέρουν. Έτσι, φροντίζει να μην είναι ποτέ φειδωλός στα αισθήματά του και προσπαθεί, όσο του επιτρέπουν οι δυνάμεις του, να δίνει πάντοτε περισσότερα απ' όσα ζητά από τους γύρω του.
Αυτή η αισιόδοξη πρακτική βέβαια δεν φέρνει πάντα το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ο θαρραλέος όμως ξέρει να απολαμβάνει τις επιτυχίες της και έχει μάθει να αντέχει στις πληγές που του προξενούν η κακία, οι φοβίες και τα σφάλματα των άλλων. Μην με ρωτήσετε πάντως πώς τα καταφέρνει. Αυτή είναι μια απάντηση που ο καθένας πρέπει να βρει για τον εαυτό και εγώ τουλάχιστον βρίσκομαι ακόμη στο ψάξιμο.

Ο Ιούδας; Φιλαράκι!

της Στέλλας Αλαφούζου
Ανακάλυψα ότι κοντά στο Πάσχα ανθίζουν οι νεραντζιές, την Μεγάλη Εβδομάδα του 2006. Είχε μόλις μπει στη ζωή μου ένας νέος φίλος. Εντάξει όχι και πολύ νέος, τα’ χει τα χρονάκια του. Αλλά η χημεία μας ήταν τέτοια και ήταν αναπάντεχη, όσο οι ξαφνικές συννεφιές της Μ. Παρασκευής εκεί που οι υπόλοιπες Μεγάλες μέρες είναι ηλιόλουστες. Αυτή η γνωριμία με είχε συνεπάρει. Μιλούσα για εκείνον παντού… στη μαμά μου, στον μπαμπά μου, στον καλό μου. Μου συμβαίνει όταν ενθουσιάζομαι.

Ήταν απόγευμα Κυριακής των βαΐων. Ήμουν στην εκκλησία, χωμένη σε μια γωνιά μη με δει κανείς. Η ακολουθία του Νυμφίου, θεωρώ πως έχει τα ωραιότερα κείμενα. Ωραιότερα κι απ’ τα εγκώμια της Μ. Παρασκευής. Με πήρε τηλέφωνο. Του είπα ψιθυρίζοντας: «Θα σε πάρω σε λίγο. Είμαι εκκλησία». Γέλασε. Εκείνος ήταν στη Θεσσαλονίκη για δουλειές.

Όταν τελείωσε η λειτουργία, τον πήρα τηλέφωνο. «Μ’ αρέσει που ήσουν εκεί. Δεν έχω κανέναν στη ζωή μου που να πηγαίνει εκκλησία.», μου είπε και άρχισε να ψέλνει κοροϊδευτικά. Εγώ για να προλάβω το κακό, του είπα αυθόρμητα «δεν έχεις πολύ κόσμο στη ζωή σου! Οι περισσότεροι τέτοιες μέρες στις εκκλησίες είναι…». Από την απάντησή του «δεν έχω καν κόσμο…» κατάλαβα πόσο άκομψο αν και εύστοχο ήταν αυτό που μόλις είχα πει.

Την Μ. Πέμπτη που γύρισε στην Αθήνα, τον τράβηξα στην εκκλησία. Χωθήκαμε μαζί σε μια γωνιά. Είχαμε σκαμνάκι που μοιραζόμασταν και βιβλιαράκι με τα λόγια. Όταν τελείωσε η λειτουργία περπατούσαμε αργά, παρατηρώντας τα γερόντια. «Τι θάνατος λες πως θα μου ταίριαζε;» τον ρώτησα. «Σταύρωση!» μου απάντησε. «Θα με προδώσεις;» συνέχισα. «Εύκολα!» μου είπε χωρίς να μπορώ να δω αν το εννοεί. «Είναι πολλά ευρώ τα 30 αργύρια;» τον προκάλεσα, «Στελλί μου με κρεμάνε οι τύψεις μου έτσι κι αλλιώς» μου είπε και άρχισε να μου εξιστορεί τα λάθη του. Μου τα είπε όλα μ’ έναν τρόπο τέτοιο, σαν να μου έλεγε «το νου σου, αυτό δεν πρέπει να το κάνεις.»

Αυτός είναι ο δικός μου Ιούδας ακόμη κι αν ως τώρα δεν δέχθηκε τα 30 αργύρια. Θα τον λέω έτσι όμως όσο ζούμε, γιατί εξαιτίας του όπως σας είπα και στην αρχή ανακάλυψα τα άνθη στις νεραντζιές, δηλαδή το Πάσχα. Όταν κάτι είναι στα λόγια και δεν θες να το ξεχάσεις, ψάχνεις κάτι υπαρκτό, κάτι που να το αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις σου για να το αρπάξεις σαν σωσίβιο. Τα άνθη στις νεραντζιές είναι το σωσίβιο εκείνης της εξομολόγησης. Και είναι αληθινό γιατί είναι αμφίδρομο. Τα άρωμα αυτό μου θυμίζει εκείνα του τα λόγια… και εκείνα του τα λόγια της Μ. Πέμπτης μου φέρνουν αυτό το άρωμα όταν τα συλλογίζομαι.
protagon.gr

Ιππικός Όμιλος Κορνοφωλιάς

ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟ ΑΛΟΓΟ 

Ο Ιππικός Όμιλος Κορνοφωλιάς σας περιμένει το Μ. Σάββατο στις 10 το πρωί στις εγκαταστάσεις του Ομίλου στην Κορνοφωλιά για την αξέχαστη εμπειρία . της επαφής με το άλογο . 



Σαν Σήμερα :

  • 1453: Ο Μωάμεθ αρχίζει την τελική πολιορκία της Κωνσταντινούπολης.
  • 1800: Πρεμιέρα της 1ης Συμφωνίας του Μπετόβεν στη Βιέννη.
  • 1902: Η πρώτη ποδοσφαιρική τραγωδία. Κατά τη διάρκεια του αγώνα Σκωτίας - Αγγλίας στο Άιμπροξ Παρκ της Γλασκόβης, υποχωρεί μια ολόκληρη πτέρυγα της κερκίδας, λόγω υπεράριθμων θεατών, με απολογισμό 25 νεκρούς και 168 τραυματίες.
  • 1972: Ο Τσάρλι Τσάπλιν επισκέπτεται τις ΗΠΑ για πρώτη φορά από τις αρχές της δεκαετίας του '50, όταν είχε χαρακτηρισθεί κομμουνιστής από την επιτροπή αντιαμερικανικών ενεργειών του γερουσιαστή Μακάρθι.
  • 1805: Γεννιέται ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, Δανός παραμυθάς.
  • 1997:Πεθαίνει ο Τομογιούκι Τανάκα, ιάπωνας κινηματογραφικός παραγωγός. («Γκοτζίλα», «Καγκεμούσα», «Γιοζίμπο»)
  • 2005:Πεθαίνει ο  Πάπας Ιωάννης Παύλος ΙΙ, κατά κόσμον Κάρολος Βοϊτίλα.