Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2010

Αθλητικά : ποδόσφαιρο

Κυριακή 5 Φεβρουαρίου 2010  στις 15:00 μ.μ

Δημοτικό Στάδιο Σουφλίου " Δημήτριος Μπακιρτζής "

Εβρος Σουφλίου-Καλαμπακίου ΑΕ

Αθλητικά : βόλεϊ

  • Α Ν Δ Ρ Ω Ν  Α'  Ο Μ Ι Λ Ο Σ   (Β' ΓΥΡΟΣ - 3η ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ)
     Από αναβολή
     Σάββατο 6 Φεβ 2010 στις 19:30 Κλειστό Γυμναστήριο  ΤΥΧΕΡΟΥ

    Α.Ο. ΤΥΧΕΡΟΥ - Α.Σ.Α. ΕΒΡΟΣ ΣΟΥΦΛΙΟΥ


    • Κ Ο Ρ Α Σ Ι Δ Ω Ν    Α'  Ο Μ Ι Λ Ο Σ  (Β' ΓΥΡΟΣ - 6η ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ)

    Σάββατο 6 Φεβ 2010 στις 16:00 Κλειστό Γυμναστήριο  ΒΥΣΣΑΣ 

    Α.Ο. ΝΕΑΣ ΒΥΣΣΑΣ - Α.Σ.Α. ΕΒΡΟΣ ΣΟΥΦΛΙΟΥ

    Τι δεν θέλω για του Αγίου Βαλεντίνου…

    της Στέλλας Αλαφούζου

















    Ηλίθια γιορτή αλλά αν επιμένεις να τη γιορτάσουμε, δεν θέλω κεριά, δεν θέλω σοκολατάκια καρδούλες, δεν θέλω κόκκινα εσώρουχα, δεν θέλω τίποτα κόκκινο. Ο έρωτας δεν είναι κόκκινος είναι διάφανος. Δεν θέλω να με πας «στα καλύτερα», δεν θέλω να χτενίζομαι με τις ώρες.

    Θέλω να έρθεις να με πάρεις με το αυτοκίνητο, να μου ανοίξεις την πόρτα ενώ κάθεσαι στη θέση σου και να έχεις βάλει το cd με το Bensonhurst blues που μ’ αρέσει. Να μου χαμογελάσεις μόνο και να φύγουμε χωρίς να ξέρω για πού. Θέλω να βρέχει και να με ακολουθείς με το αυτοκίνητο ενώ σέρνω τα τακούνια μου στη βροχή, νύχτα, για να μη με πειράξει κανείς. Θέλω ένα φιλί στο κέντρο της πλατείας Συντάγματος. Θέλω τις σιωπές σου, δεν θέλω ερωτικές εξομολογήσεις, μην παιδεύεσαι. Θέλω να φορέσω το πουκάμισό σου, όχι το πιο σέξυ μου φόρεμα. Θέλω να μου πεις «ανυπομονούσα», όχι «χρόνια πολλά, μωρό μου!» (δεν έχω γενέθλια!).

    Θέλω όλα αυτά, χωρίς να πρέπει να περιμένω μια εβδομάδα και κάτι μέχρι να έρθει «η μέρα». Δεν υπάρχει μέρα. Δεν υπάρχουν μέρες. Δεν θυμάμαι να σου περιγράψω, κανένα μου 24ωρο απ’ την αρχή ως το τέλος. Θυμάμαι όμως στιγμές τους… 

    www.protagon.gr 

    Σήμερα : Παρασκευή, 05 Φεβρουαρίου 2010

    Στις 6 το απόγευμα . Αποκριάτικο Πάρτυ απο το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του 2ου Δημοτικού Σχολείου Σουφλίου στο  " Ρετρό ".

    Στις 6:30 το απόγευμα , εγκαίνια της έκθεσης :
    «Το Ταξίδι: Το Ελληνικό Όνειρο στην Αμερική» στο Μουσείο Μετάξης στο Σουφλί. 

     Στις 10 το βράδυ , Πάρτυ για μεγάλα παιδιά από τη Γ΄ τάξη του Ενιαίου Λυκείου Σουφλίου στο " club notorious " .

    Πρόταση : Βιβλίο

    Ξανθούλης Γιάννης

    Η εκδίκηση της Σιλάνας

    O Γιάννης Ξανθούλης, στο καινούργιο του μυθιστόρημα, «Η εκδίκηση της Σιλάνας», συναντά ένα φάντασμα, τη Σιλάνα Σαλιάγκου, την ποιήτρια που ο ίδιος επινόησε και της οποίας τις ποιητικές δημιουργίες απαγγέλλει κάθε Σάββατο στη ραδιοφωνική εκπομπή του.

    Μολονότι επινοημένο το πρόσωπό της, όταν ο συγγραφέας αποφασίζει να κάνει μυθιστόρημα τα τριάμισι από τα οκτώ συνολικά χρόνια που διήρκεσε η επεισοδιακή εφηβεία του στην επαρχία, η Σιλάνα τού φανερώνεται «σαν άγγελος λοξής έμπνευσης». Του αποκαλύπτει ότι εκείνη τον καθοδηγούσε ήδη από το 1959, από τότε που έκλεινε τα δώδεκά του χρόνια.

    Ένα πρόσωπο, λοιπόν, που ο συγγραφέας πίστευε πως «είχε κυοφορηθεί μέσα στην ταλαίπωρη επαγγελματική του μήτρα», αίφνης αποκτά σάρκα και οστά ως «πλάσμα φορολογούμενο στη μισοσκότεινη ελληνική επικράτεια», το οποίο μάλιστα ξέρει ό,τι ξέρει ο συγγραφέας, θυμώνει με όσα θυμώνει κι εκείνος, αγαπά τον τρόπο με τον οποίο αγάπησε ό,τι αγάπησε ο συγγραφέας.

    Δύο χρόνια μετά το μυθιστόρημα «Του φιδιού το γάλα», ο Γιάννης Ξανθούλης επιστρέφει με ένα βιβλίο «αυτοβιογραφικής ολισθηρότητας», όπου η Σιλάνα Σαλιάγκου τον εκδικείται οξύνοντας τη μνήμη του για πράγματα που νόμιζε πως είχαν παραγραφεί στο πέρασμα των δεκαετιών και των παραλλαγών της αλήθειας...


    «Η κυρία Σιλάνα Σαλιάγκου για μένα υπήρξε άλλοθι», λέει σε πρώτο πρόσωπο ο συγγραφέας. «Έτσι κι αλλιώς, πάντα ήθελα να γεννήσω - και τη γέννησα ακριβώς όταν είχα καβατζάρει τον μισό αιώνα και λίγο πιο πάνω. Τη γέννησα ώριμη, στοχαστική, με μια δυνατή νοσταλγία και με θαυμασμό στην αξεπέραστη ποιητική ανορθογραφία του Μποστ (του Μέντη Μποσταντζόγλου), αλλά και φίλων γελοιογράφων.

    Η γέννα προέκυψε μέσω ερτζιανών, μέσω του ραδιοφώνου του ΣΚΑΪ, όπου από το 1989 κάνω εκπομπές. Πρόκειται για μια κυρία με αβάσταχτη την ανάγκη ομοιοκατάληκτης ηθικής. Απόλυτα Ελληνίς, πατριδοφωτισμένη και ευτράπελα ρομαντική, αντάξια του ονόματός της.

    Στα χρόνια που υπηρέτησα τις εμπνεύσεις της, άρχισα να πιστεύω ότι κάθε Σάββατο, που απήγγελλα από μικροφώνου τις συνήθεις επίκαιρες δημιουργίες της, μου τις υπαγόρευε εκείνη μέσα από ένα μυστήριο νεφέλωμα συγγένειάς μας. Λόγια και ηχηρές ομοιοκαταληξίες, που κατέληγαν με την πολυχρησιμοποιημένη αλλά καίρια -για μένα- επωδό: "Γαμώ την ατυχία μου».

    «Δεν ήξερα τη μορφή της, κι ας είχα πατρική εξουσία πάνω της. Δεν ήμουν βέβαιος για την απήχησή της, φοβούμενος περισσότερο απ' όλα τον γραφικό προσανατολισμό της επινόησής μου... Πέρασαν χρόνια ώσπου να της δώσω λίγο παραπάνω φως στο στενό πάλκο του ραδιοφώνου αλλά και στη σαββατιάτικη στήλη μου στην "Ελευθεροτυπία"»

    Και καταλήγει ο Γιάννης Ξανθούλης: «Στην παράλογη αυτή διαδρομή παραμερίσαμε τη γελοιογραφική εκδοχή και μείναμε στην εκφώνηση -για να το πω και λίγο ραδιοφωνικά- μιας εποχής που ο ήχος της κουβαλά την απειλή του μυθιστορήματος».