Σάββατο, 27 Νοεμβρίου 2010

Νέος και σωστή πολιτική, ελπίδα και ανατροπή

Πολλά έχουν γραφτεί διαχρονικά στην ιστορία σε ότι έχει να κάνει με τους νέους, από το δικό μας Νίκο Καζαντζάκη και το γνωστό « γιατί νέος θα πει να αλλάξεις τον κόσμο» μέχρι το σύνθημα του Μάη του 68 « η φαντασία στην εξουσία».
Πράγματι γενιές μεγάλωσαν και μεγαλώνουν με το όνειρο  να αλλάξουν τον κόσμο που ζούνε.
Θέλετε η νεανική τόλμη και η φιλοδοξία, η αίσθηση ότι μπορούν να ανατραπούν τα πάντα, η πολλές φορές άγνοια κινδύνου, έχουν οδηγήσει και οδηγούν ακόμα τα όνειρα και οι φιλοδοξίες να συνδέονται με τις εκάστοτε νέες γενιές.
Είναι πολύ σημαντικό άλλωστε για μια κοινωνία να έχει ενεργά και δυναμικά μέλη στην πλειοψηφία τους νέοι , οι οποίοι να ασχολούνται με την πολιτική και τα κοινά.
Η πρώτη ενασχόληση των νέων με την πολιτική και τον συνδικαλισμό γίνεται κυρίως στο πανεπιστήμιο με τις φοιτητικές παρατάξεις.
Πέρα όμως από αυτά, η ιστορία έχει καταδείξει και κάτι άλλο, πως η πλειοψηφία των νέων αυτών που μάχονται και προσπαθούν να πείσουν ότι αυτός ο κόσμος αλλάζει, τελικά καταλήγουν να γίνονται παιδιά του καλοστημένου και δύσκολα να αλλαχτεί συστήματος, του  κομματικού συστήματος.
Από ατίθασα νιάτα  καταλήγουν να μάχονται για καρέκλες και να ρίχνουν τις 


ευθύνες στην προηγούμενη γενιά γιατί τελικά κατάφερε να τους αλλάξει και ένα μεγάλο βάρος μαζί με πολλούς ηθικούς εκβιασμούς  στην επόμενη για να αλλάξει την κατάσταση.
Όλα αυτά σήμερα οδηγούν σε έλλειψη πολιτικής και συνάμα στη δημιουργία απολιτίκ συνειδήσεων.
Παρακολουθούμε να γίνεται λόγος για διαφθορά , για διεφθαρμένα πολιτικά πρόσωπα, για σκάνδαλα. Δε βλέπουμε όμως κανένα  να ανοίγει μία ουσιαστική συζήτηση για τις κύριες αιτίες αυτού του προβλήματος, τις πηγές δηλαδή του κακού. Γιατί άραγε; Μήπως υπάρχει κάποιο δευτερεύον σύστημα μέσα στο ήδη υπάρχον που να θέλει να συντηρήσει αυτές τις αρρωστημένες καταστάσεις;
Πολλοί λένε ότι το σύστημα είναι πολύ δυνατό, το σύστημα όμως το δημιούργησαν τρία , τέσσερα κόμματα και δύο , τρείς οικογένειες. Και σίγουρα όχι μόνες τους.
Πολλές φορές προσπάθησαν να ταυτίσουν την έννοια του κόμματος με αυτή του κινήματος, ίσως για να δείξουν την μαζικότητα, κάτι ποιο ιδεολογικό από το κόμμα. Μακάρι να ήταν τα σημερινά ελληνικά κόμματα κινήματα. Ένα κίνημα όμως προϋποθέτει βαθιά  ιδεολογία, και ανατροπή του πολιτικού συστήματος και για να μην γίνει παρεξήγηση, εννοώ συγκρούσεις με τα συμφέροντα χωρίς να υπολογίζουν το πολιτικό κόστος και το πολιτικό image. Τίποτα σήμερα δεν μας προϊδεάζει ότι υπάρχουν κινήματα, κάνεις δεν επιχειρεί συγκρούσεις παρά μόνο όταν του το επιβάλλει το δευτερεύον σύστημα, για να μπορέσει να το προβάλει μερικές μέρες και να δημιουργήσει ντόρο.
Η απαξίωση της τυφλής δικαιοσύνης οδηγεί στο γνωστό ελληνικό φαινόμενο του ωχαδερφισμού,  αφού δεν έπιασαν τους προηγούμενους, δεν θα πιάσουν ούτε εμάς αλλά ούτε και τους επόμενους.
Όλα τα παραπάνω και πολλά ακόμα είναι ζητήματα που πρέπει να διορθωθούν αποτελεσματικά και ριζικά.
Εμείς σαν νέοι λοιπόν αν θέλουμε να λέμε ότι ναι θα αλλάξουμε τον κόσμο, αν δε θέλουμε κάποια στιγμή να κουβαλήσουμε τη φήμη του διεφθαρμένου είμαστε υποχρεωμένοι να ανοίξουμε μία συζήτηση , που να αναλύει πώς μπορεί και συντηρείται αυτό το δευτερεύον σύστημα, όπως αναφέρθηκε, πως μπορούμε να αλλάξουμε την κατάσταση.
Είμαστε υποχρεωμένοι αλλά και αναγκασμένοι να μην αποτύχουμε. Είναι αναγκαίο όχι μόνο να εμπνεύσουμε αλλά να δημιουργήσουμε τις βάσεις , τις κατευθύνσεις πάνω στις οποίες θα ανοιχτούν οι δρόμοι μέσω των οποίων θα δημιουργηθεί μια νέα κατάσταση, ένα πιο καλό μέλλον για εμάς και για τις επόμενες από εμάς γενιές.
Πρώτα  απ’ όλα πρέπει να μη γίνουμε μια γενιά χειρότερη από την προηγούμενη , μια γενιά που μας ανάγκασε να ζούμε σε μια καθημερινότητα γεμάτη άγχος.
Ας έχουμε λοιπόν όλοι στο μυαλό μας και με αυτό να προχωρήσουμε όλοι μαζί, ότι το σύστημα το αλλάζουν αυτοί που αγωνίζονται, παλεύουν και πεθαίνουν για τις ιδέες τους και όχι αυτοί που κάθονται στα αυγά τους.

Από : Το Ιστολόγιο ενός Χρήστου

Δεν υπάρχουν σχόλια: