Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

Τα Σαββατιάτικα

  Του Γιάννη Ξανθούλη

Η Πελαγία που μασάει... φάτνες

Τώρα που τα εκλογικά σόου πήραν να ηρεμούν, που ο Μισέλ Ουελμπέκ έδειξε πόσο απειλητικό μπορεί να γίνει ένα βαμμένο μαλλί σε χρώμα αλεπουδί, καθώς πλησιάζουν οι αναδρομικές φοβίες μας μπορώ απ' αυτή την πολύχρονη σελίδα ν' ανοίξω τα χαρτιά μου ή και την καρδιά μου.
Εξάλλου σε λίγο, ελπίζω, μόνο οι ανοιχτές καρδιές θα έχουν σημασία, αφού τα ανοιχτά πορτοφόλια θα περάσουν στις αναμνήσεις συγγραφέων ιστορικών θρίλερ...
Ο νέος δήμαρχος φυσικά θα κάνει τα πάντα για να αναβαθμίσει την καχυποψία όσων ζούμε στο αθηναϊκό κέντρο. Μέχρι τότε όμως μπορώ να επιχειρήσω μια στοιχειώδη βελτίωση στο νευρικό μου σύστημα. Τους τελευταίους μήνες πασχίζω να ξεγλιστρήσω από τη δυσοίωνη ατμόσφαιρα των σιωπηλών πλέον γραφείων των «Ελληνικών Γραμμάτων». Ναι, του εκδοτικού οίκου που ανήκε στον ΔΟΛ. Εκεί λοιπόν που άνθιζαν «φλισκούνι και άγρια μέντα» τώρα κυκλοφορεί η σιωπή των αμνών που τους έμελλε να σφαγιαστούν στη δίνη των οικονομικών πεπρωμένων. Βέβαια οι συγγραφείς πέρα από την ψυχρολουσία θα βρουν τους δρόμους τους. Τέλος πάντων, το θέμα έληξε και πάει να γίνει μια πικρή ιστορία για τα μεγάλα χειμωνιάτικα βράδια.
Η αφεντιά μου -μια κουρασμένη αφεντιά- προτίμησα να δώσω το τελευταίο μου 
 βιβλίο στις εκδόσεις «Τόπος», όσο καλές σχέσεις κι αν είχα με τους μεγάλους εκδότες. 


Στον «Τόπο» διαισθάνθηκα ήπιες καιρικές συνθήκες, καθόλου ευκαταφρόνητες, που χρειαζόταν η ηρωίδα μου «Δεσποινίς Πελαγία». Ζητούσε ειδική μεταχείριση.
Η Πελαγία δεν βρισκόταν πια στην πρώτη της νεότητα, γι' αυτό μου αφηγήθηκε τη δευτερότριτη νιότη της μέσα σε 350 σελίδες. Γεννημένη στον Κολωνό, στη δεκαετία του '50, αισθανόταν λίγο συγγενής του Σοφοκλή και αρκετά του Σταθμού Λαρίσης.
Πιθανόν αρκετοί αναγνώστες να τη συνάντησαν κάποιο πρωινό πηγαίνοντας στη «Βηθλεέμ». Δηλαδή στη βιοτεχνία παραδοσιακών χριστουγεννιάτικων διακοσμήσεων που βρίσκεται πίσω από το Κέντρο Διερχομένων. Η «Βηθλεέμ» την κάλυψε για πάνω από τριάντα χρόνια την Πελαγία.
Σε ζόρικα χρόνια. Γιατί η ηρωίδα μου, που μέσα σε όλα τής λείπουν και εφτά πόντοι από το ένα πόδι, ξεκίνησε για μαθηματικός. Πιστεύω ότι οι συμφοιτητές της στο Μαθηματικό πρέπει να τη θυμούνται. Η οικογένειά της όμως με δύο αγόρια μικρότερα δεν τα έβγαζε πέρα κι έτσι μπήκε στο μεροδούλι της «Βηθλεέμ». Και πάλι καλά. Η Γέννηση σωματοποιήθηκε στο κορμί της, στον ψυχισμό της, σε βαθμό να μη μιλά ΠΟΤΕ για «Χριστό» αλλά για «βρέφος» και «ο μπέμπης μας». Οπότε αναδείχτηκε όλη η εκτροχιασμένη προσωπικότητά της.
Να όμως που η περίπτωσή της συγκίνησε, ας το πω έτσι, κάποια ρεπλίκα της Θεάς Τύχης. Οχι πως πίστευε τέτοια πράγματα η Πελαγία. Κάθε άλλο. Κι όμως. Οταν η ζωή έδειχνε να έχει πάρει τον δρόμο της, δηλαδή την ύποπτη ευθεία που λέγεται συμβιβασμός, έπεσαν κανονικοί κεραυνοί και τραντάχτηκε ολόκληρη η πρωτεύουσα μαζί με τον Κολωνό. Βλέπετε, καμιά φορά συμβαίνουν κι αυτά για να αποτρελαίνουν τους ανθρώπους.
Οι τζογαδόροι το λένε «συνωμοσία της τύχης»... Η Δεσποινίς Πελαγία δεν βρήκε λόγια να το περιγράψει, γι' αυτό προτίμησε να το ζήσει απερίγραπτα. Ως «παρατρίχα» μαθηματικός, σκέφτηκε ότι πρόκειται για πρωτοφανή «συναστρία ζωδίων και γαλαξιών» κι αποφάσισε να βγει από τη μίζερη ασφάλειά της. Επιθετικά. Ως Δεσποινίς, ως Πελαγία, ως αδερφή και ως γυναίκα με πολλά χρέη. Αφού κι όταν -μεταξύ άλλων- συνάντησε έναν νοστιμότατο νεαρό που της ομολόγησε πως αγαπά τις γυναίκες ΑΛΛΑ ερωτεύεται τους άνδρες, εκείνη έδωσε προτεραιότητα σε πιο χρηστικά ρήματα. Μέχρι την Κωνσταντινούπολη -σταθερό σημείο αναφοράς μου από τον «Τούρκο στον κήπο»- έφτασε η Πελαγία ως αντιτουρίστρια.
Είχε τους λόγους της. Δεν πήγε για να εκμηδενιστεί από την κλίμακα της Αγια-Σοφιάς αλλά για να λύσει μια βάσιμη υποψία. Με αποσκευές τη διαίσθηση, τη φαντασμαγορική μοναξιά και την τύχη της. Δεν αναζήτησε βυζαντινούς ή οθωμανικούς φωτισμούς στην Πόλη. Αρκέστηκε στις μολυβένιες αποχρώσεις του Νοέμβρη.
Σκεφτόμουν, γράφοντας τους τελευταίους πέντε μήνες, ασταμάτητα πως κάτι τέτοιες Πελαγίες γίνονται άθελά τους κιβωτοί σπάνιων αισθηματικών ιών, για να διασώσουν το κύρος των ταπεινών, αν μη τι άλλο. Υπάρχουν και... ταπεινοί μυθιστορηματικής βαρύτητας σήμερα. Σπάνιοι, αλλά υπάρχουν.
Ερήμην φυσικά των λαθραίων αρχόντων. Της λαθραίας δημοκρατίας μας, των λαθροκυνηγών, των λαθρεμπόρων και των λαθραίων προφητών της μαλακισμένης σοβαροφάνειας. Δυστυχώς στη σημερινή Ελλάδα, στη σάχλα δεν αντιστεκόμαστε με χιούμορ αλλά με σοβαροφανή εδέσματα και ανεκδοτάκια. Η Πελαγία όμως έχει το δικό της ημιπαράνομο καθεστώς και το ετήσιο βάσανο να γεννηθεί ο «μπέμπης» χωρίς να πολυταλαιπωρηθεί η Μαρία. Το κοριτσάκι δηλαδή που του φόρτωσαν οι πολιτικάντηδες τα μύρια όσα ντεκορατίφ επίθετα. Ε, λοιπόν, όλα αυτά η Πελαγία δεν τα μασάει.
Τέλος, άσχετα με την έκδοση του βιβλίου, με παρακάλεσε ΑΝ για οποιονδήποτε λόγο η ζωή της και η περίπτωσή της γίνουν σινεμά, να απαιτήσω να την υποδυθεί η Γαλλίδα ηθοποιός Ιζαμπέλ Ιπέρ «για να βγει... υπέρ μου ο ρόλος», όπως είπε κατά λέξη. * 
*e-net**

Δεν υπάρχουν σχόλια: