Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2010

Πώς το λένε το τσουλί στον Καναδά;

της Ρέας Βιτάλη
Ήμασταν ακινητοποιημένοι πίσω από μια σκουπιδιάρα –πόσο σκουπίδι «παράγουμε» γαμώτο!!!- όταν η Μαρίνα μου είπε «ξέρεις, στον Καναδά δίνονται νέες ονομασίες στα επαγγέλματα. Παραδείγματος χάριν, είναι σχεδόν απαγορευμένο να πεις «σκουπιδιάρης». «Και τι λες δηλαδή;» «Waste manager». Αυτά είναι! Πετάς έναν τίτλο στο σύγχρονο άνθρωπο και τραβάς τη σύνταξη του στα 85…Τον τίτλο ουδείς εμίσησε!

Κάθισα λοιπόν κι αναμετρούσα, αλλαγές επαγγελμάτων από τη μια γενιά στην άλλη. Αλλαγές στη οπτική όσο η μέρα με τη νύχτα. Είπα νύχτα… Ποιος να μας έλεγε για παράδειγμα ότι θα υπήρχε ο όρος «πόρτα» και μάλιστα ως τίτλος τιμής! Θυμάμαι τον Αλόρα, στις 9 Μούσες της εφηβικής μου ηλικίας, να υποδέχεται ένα κοινό που εκ προοιμίου διαχώριζε τη κοινωνική του θέση . Υπήρχε ακόμα η κατευναστική φράση για την ανθρωπότητα «αυτό δεν είναι για μένα» κι έτσι ο άνθρωπος της υποδοχής απλώς έπαιζε το ρόλο της υποδοχής. Από τότε άλλαξαν πολλά βέβαια. Ο πόρτας μετατράπηκε σε τρισδιάστατη κομψή ντουλάπα και κάθε βράδυ περνάει το κοινό από casting.Δεν αρκεί δε ένας πόρτας- τόση δουλειά ο πόρτας! Που να ΄χε και πόμολο!!



Πάμε στους σερβιτόρους. Κάποτε άσπριζαν τα μαλλιά τους στο ίδιο μαγαζί. Γνώριζαν τη ζωή του πελάτη πιο καλά και από τον ίδιο. Τι πίνει, πώς το πίνει, τι πηδάει… Τώρα, το επάγγελμα πέρασε στη νέα γενιά, κατ΄ αποκλειστικότητα. Σε πανέμορφα καλογυμνασμένα πλάσματα, που σε ρωτάνε: τι θα πάρετε? -και μπαίνεις στο πειρασμό να πεις –εσένα!

Πάμε στο μάγειρα…. Ποιος τον ήξερε τον μάγειρα! Μέσα στα καζάνια και στο σιχτίρισμα για τη ριμάδα τη ζωή…Τώρα ο μάγειρας έγινε σεφ και το επάγγελμά του όνειρο πολλών ανθρώπων. Γεια σου Μποτρίνι και Louka!

Άλλες αλλαγές επαγγελμάτων. Κομμώσεις: όταν Η Σούλα παρέδωσε στον Trifonas. Η κάσκα που ανασηκώνονταν «Ζεματίστηκα!! Τρεις ώρες είμαι μέσα!», η βεντάλια που σειόνταν με νεύρα, η λακ σε πλαστικό μπουκάλι που φούσκωνε και ξεφούσκωνε… Πόσες ώρες χαραμίστηκαν σε λάχανο κότσο μέχρι να πούμε "βρε καλώς τον Τrifona με τη θετική ενέργεια"...

Άλλο επάγγελμα: η δημοσιογραφία! Να και τα ωραία!!! Η βραχνή φωνή της Ρεζάν, με τις ερωτήσεις σαν βελάκια ταυρομάχου, το λατρεμένο χιούμορ του Φρέντυ Γερμανού, με όλη τη χαρμολύπη που κουβαλούσε, τα ψυχογραφήματα της Μαλβίνας Κάραλη, ο λόγος, η γραφή... παρέδωσαν σε συνεντεύξεις από το θυροτηλέφωνο, σε ρεπόρτερ με το θερμόμετρο στα χέρια να μιλάνε για καύσωνα ενώ η κάμερα ζουμάρει στο στριγκ, στην Αποκλειστικότητα που κολλάει σαν χλαπάτσα παντού, στις τσιφτετελούδες, στα αβυσσαλέα ντεκολτέ, στους χαριεντισμούς με τους πολιτικούς….

Ξύπνα! Εφιάλτης είναι! Θα περάσει... Είπα για πολιτικούς; Τι decadence!!!Κάποτε πέρναγαν κι έτριζε ο τόπος.Ωστόσο τη δουλίτσα τους την κάνουν διαχρονικά. Όπως έλεγε και ο συχωρεμένος ο Σταυρίδης σε παλιά ελληνική ταινία «τώρα πότε τα συνεννοηθήκατε, πότε τα κανονίσατε….».Οι πολιτικοί μας είναι πάντα αποτελεσματικοί για τα συμφέροντα τους και μόνο!

Άλλο επάγγελμα… Ένα και τέλος γιατί μελαγχόλησα. Το βρήκα!!! Το τσουλί. Διαχρονικά προσοδοφόρο, που εκτιμήθηκε ιδιαιτέρως τα τελευταία χρόνια.Το τσουλί περιφέρεται ανάμεσά μας, δίνει συνεντεύξεις, ποζάρει «καλλιτεχνικά» τσιτσίδι, για φιλανθρωπικούς σκοπούς, φωτογραφίζεται με περηφάνια στη βίλα που απέκτησε με σκληρή δουλειά, ζητείται η άποψη της για όλα, κάποτε τραβάει κι ένα γάμο με βεγγαλικά και την καμαρώνει ο σύζυγος και δουλεύει, δουλεύει… Γενικώς υπαινίσσεται μια καριέρα. Το τσουλί τιμάται από τη σύγχρονη κοινωνία όσο ποτέ άλλοτε. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ζούμε την εκδίκηση του τσουλιού.

Πώς το λέτε ρε Μαρίνα –το τσουλί- στον Καναδά; Μούγκα η Μαρίνα!

protagon.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια: